— 167 — 



eenvolgens inneemt (zie Pig. 8) , zorgvuldig nategaan , bepaald , dat 

 de orawentelings-as niet loodregt staat op het vlak, waarin zich 

 de aarde om de zon beweegt ; in welk geval , de aequator van de zon 

 met dat vlak zamen vallende, de vlekken steeds regte lijnen op de 

 zonneschijf zouden beschrijven. Volgens laugier bedraagt de hel- 

 ling van den zonaeqüator met het vlak der ecliptica 7° 9'. — Tot de 

 meening, dat de vlekken steeds weder op dezelfde plaatsen zigtbaar 

 zijn, kan nog de omstandigheid hebben bijdragen, dat zij zich meestal 

 op het middelste gedeelte der zonneschijf vertoonen , namelijk binnen 

 eenen gordel van 80° boven en beneden den aequator, terwijl zij 

 bovendien vlak onder den aequator ook zeer zelden voorkomen. 



Zoo als ik zoo even reeds deed opmerken, men begreep weldra 

 dat de zonnevlekken tot de zon behooren. Maar wat waren zij dan ? 

 Bevonden zij zich boven op de oppervlakte van de zon, of maakten 

 zij meer een gedeelte van het ligchaam der zon uit? Dit was eene 

 vraag, die juist daarom niet gemakkelijk te beantwoorden was, om- 

 dat de natuur der vlekken noodzakelijk in een naauw verband moest 

 staan met den aard der zonoppervlakte zelve. De meerdere kennis, 

 die men echter allengs door naauwkeuriger waarnemingen aan- 

 gaande de zonnevlekken opdeed, was oorzaak, dat men zich vooral 

 met de natuurlijke gesteldheid der zon bezig hield, en hoewel 

 men niet in staat was daaromtrent even stellige aanwijzing te 

 doen, als b. v. omtrent de grootte en den afstand der zon, 

 trachtte men toch door verschillende hypothesen van die verschijn- 

 selen eene aannemelijke verklaring te geven. De groote veran- 

 derlijkheid , die men bij de zonnevlekken waarnam , deed weldra 

 de meening algemeen worden , dat de lichtgevende stof der zon eene 

 vloeistof moest zijn. Immers opdat eene zonnevlek van 15000 geog. 

 mijlen middellijn in twee maanden geheel zoude kunnen verdwijnen, 

 zoo als men inderdaad gezien liad, moesten de randen iederen dag 

 250 mijlen digter bij elkander komen, en de stof zelve moest dus 

 eene snelheid aannemen van meer dan 10 ellen in de seconde. 

 Zulk eene snelle beweging kon slechts aan eene vloeibare massa wor- 

 den toegeschreven, terwijl daarenboven de talrijke kleinere verande- 

 ringen , die men dagelijks op de oppervlakte waarnam , ook aan eene 



