— 170 ~ 



zonnevlekken , blijkt het , dat nagenoeg de helft der lichtstralen 

 door haar worden teruggekaatst. Wat de lichtomhulling zelve aan- 

 gaat, het is zeker moeijelijk omtrent haren aard iets stelligs te 

 zeggen. Was zij eene drupvormig of veerkrachtig vloeibare massa, 

 dan zouden de ontstane scheuren zich nog wel schielijker sluiten 

 of weder aangevuld worden. Men moet dus wel aannemen , dat de 

 photospheer als eene menigte gloeijende of lichtgevende wolken boven 

 de hoogste streken der zonne-atmospheer zweeft. Eene bevestiging 

 van deze meening heeft arago gevonden door proeven aangaande 

 den aard van het licht der zon genomen. De vorderingen in de 

 laatste jaren in de leer van het licht gemaakt, stelden hem in 

 staat aan de eigenschappen der lichtstralen te erkennen, of het licht 

 komt van eene gloeijende of gesmoltene massa, dan wel van eene 

 vlammende gasvormige zelfstandigheid, zoodat men b. v. daardoor 

 kan onderscheiden of het licht komt van een gloeijend metaal, of 

 van eene gasvlam. Het bleek hem, dat de bron van het zonnelicht 

 niet anders dan eene in gloeijenden of brandenden toestand verkee- 

 rende gasvormige zelfstandigheid kan zijn, en dat er bij de zon 

 zelfs geen spoor van eene gesmoltene of vloeibaar gloeijende stof 

 te vinden is. 



Volgens de theorie van hekschell, welke, zoo als uit het voor- 

 gaande blijkt, van alle tot dus verre op de zonneschijf waargenomene 

 verschijnselen eene zeer aannemelijke verklaring geeft, zouden er 

 dus rondom het duistere zonneligchaam twee omhullingen zijn, de 

 binnenste eene dampomhulling of atraospheer, de buitenste eene 

 lichtomhulling of photospheer. De onderzoekingen der laatste jaren , 

 en wel bepaaldelijk de waarnemingen van totale zonsverduisteringen 

 hebben echter het bestaan eener derde omhulling waarschijnlijk ge- 

 maakt. Ongelukkiglijk zijn de totale zoneclipsen (waarbij de zonne- 

 schijf geheel door de ma^n bedekt wordt) zeldzaam, en bovendien zijn 

 zij slechts totaal voor eene zeer smalle streek van de oppervlakte 

 der aarde; van daar dat die waarnemingen nog niet zoo menig- 

 vuldig zijn geweest, dat de verschijnselen met eene even groote 

 naauwkeurigheid als de zonnevlekken bekend kunnen zijn. De laatste 

 totale zonsverduistering evenwel van Julij 1851 heeft veel bijge- 



