— 171 — 



dragen tot vermeerdering van onze kennis aangaande de zon ; zoo 

 als blijken zal, wanneer wij, na eene korte vermelding van het vroeger 

 bij dergelijke gelegenheden waargenomene, de verschijnselen, die 

 zich bij deze laatste hebben voorgedaan , uitvoeriger zullen nagegaan 

 hebben. 



Bij de totale zoneclipsen van het laatst der voorgaande eeuw en 

 ook bij die van 1806 had men opgemerkt, dat de duistere schijf der 

 maan, op het oogenblik dat het laatste gedeelte der zon achter haar 

 verdween, eensklaps omringd was door eenen lichtkrans, welken men 

 meende het best te kunnen vergelijken bij bij de auréole of licht- 

 kroon, welke de schilders gewoonlijk om de hoofden der heiligen 

 afbeelden. Er werden omtrent de oorzaak van dit verschijnsel ver- 

 schillende gissingen gemaakt, die echter zoo uiteenloopende waren, 

 dat ARAGO, korten tijd voor de eclips van 8 Julij 1842, die voor 

 het Zuiden van Frankrijk, Italië en Zuid-Duitschland totaal zoude 

 zijn, de aandacht der sterrekundigen bijzonder daarop meende te 

 moeten vestigen. De voorname vraag was , of de lichtkrans bij de maan 

 of bij de zon behoorde. De waarneming dezer verduistering leerde ech- 

 ter niet veel. Wel werd de lichtkrans duidelijk waargenomen , maar de 

 beschrijvingen, die de verschillende waarnemers er van gaven, waren 

 zoo uiteenloopende, dat men eigenlijk niet wist, waar men zich aan 

 moest houden. Sommigen zagen twee concentrische ringen, waarvan 

 de binnenste de helderste was; anderen zagen op sommige punten 

 sterker licht en langere lichtstralen ; weer anderen , en onder dezen 

 de Engelsche sterrekundigen airy en baily, zagen slechts een zacht 

 uitloopend licht, dat de geheele duistere maanschijf omringde, zonder 

 de minste afscheiding of scherpe randen. Het verschil in de waar- 

 nemingen laat zich eenigzins begrijpen, wanneer men in aanmerking 

 neemt, dat de totale eclips slechts 3 minuten duurde, en dat, zoodra 

 de zon weder van achter de maan te voorschijn kwam , de lichtkrans 

 terstond verdween. De vraag of deze bij de zon behoorde, bleef 

 onbeantwoord, daar het onmogelijk was te bepalen of zij het mid- 

 denpunt der zon, dan wel dat der maan tot middenpunt had. Dit 

 alleen meende arago uit de waarnemingen te mogen opmaken, dat 

 bij de maan geen dampkring was waargenomen , daar men langs hare 



