— 172 — 



randen, toen zij de zon bedekte, geene de minste scliijnbare ver- 

 andering der zonneschijf konde waarnemen , lietgeen toch liet geval 

 had moeten zijn , wanneer de zonnestralen door een maan-atmospheer 

 waren gebroken geworden. De meening, dat de lichtkrans bij de zon 

 behoorde, behield dus de overhand; enkelen slechts hielden dezen voor 

 een uitwerksel van de buiging der lichtstralen langs den rand van 

 de maan. 



De zonsverduistering van 1842 was echter nog om eene andere 

 reden merkwaardig, daar men gedurende de totale verduistering in 

 het vrij regelmatige licht van den krans op verschillende punten van 

 den omtrek der duistere schijf roodachtige verschijnselen zag, waaraan 

 de waarnemers den naam gaven van bergen, wolken of vlammen, 

 naar gelang van den indruk dien deze verschijnselen op hen maakten. 

 Aeago vond dat zij uiterlijk het voorkomen van bergen hadden, 

 en niet van den rand der maan afgescheiden waren. Hunne grootte 

 bedroeg ongeveer 1%.' (de geheele middellijn der zon bedraagt ge- 

 middeld 32'), waaruit men, zoo ze bij de zon behoorden , eene hoogte 

 berekende van 10000 geogr. mijlen of zevenmaal grooter dan de 

 middellijn der aarde. Het bestaan van zulke groote bergen, waarvaji 

 men onder gewone omstandigheden niets kon bemerken , was niet 

 waarschijnlijk; en toch, wanneer de waarneming van mauvais juist 

 was, die vermeende gezien te hebben, dat zij langzamerhand van 

 achter de maan te voorschijn kwamen, moesten zij bij de zon behooren. 

 Zij waren zoo duidelijk, dat sommige menschen ze met het bloote 

 oog hadden kunnen zien. 



De volgende totale zonsverduistering was die van 8 Augustus 1850, 

 die te Honolulu, op een der Sandwich-eilanden , door kutczycki werd 

 waargenomen. Deze vond wel den lichtkrans niet volkomen regel- 

 matig, maar kon nergens eenen scherpen rand bemerken, die er het 

 aanzien van ééne of raéer ringen aan konde geven. Ook de roode 

 uitstekende deelen vertoonden zich weder. De waarnemer vergeleek 

 de grootste , wat den vorm aangaat , bij de vlam eener kaars , slechts 

 met dat onderscheid, dat zij onbewegelijk was; alleen merkte hij op, 

 dat de eene uitstekende punt verminderde, terwijl eene tweede, die 

 zich aan de andere zijde der maanschijt' vertoonde, grooter werd. 



