— 174 — 



uitstrekte, zoodat het geheel het aanzien had van eenen berg te 

 midden van eene rij van heuvelen. Deze verdwenen echter binnen 

 weinige seconden geheel achter de maan , waaraan het schijnt te 

 moeten worden toegeschreven, dat zij door sommigen niet gezien 

 werden; de grootere verhevenheid was na verloop van ééne minuut 

 ook geheel verdwenen. Aan de andere zijde der maanschijf was eene 

 zeer opmerkelijke roode vlek zigtbaar, die niet, zoo als bij vroegere 

 waarnemingen het geval was geweest, het aanzien had van eenen 

 berg, maar den vorm had van eenen haak of pluim. "De groote 

 gebogene,aan den omtrek en bijzonder aan de punt fijn vezelachtige 

 figuur," zoo drukt zich een der waarnemers uit, "had, wanneer men 

 niet op de heldere rozenkleur, maar slechts op den vorm acht geeft, 

 het aanzien van eene helder verlichte cirrhus-wolk, of vertoonde 

 zich nog eer als het glanzende uiteinde van eene grootere wolk 

 in onzen dampkring, waaracliter zich de zon bevindt, en waarvan de 

 kanten door deze helder verlicht worden." Op eenen kleinen afstand 

 van deze vlek bevond zich een klein rood schijfje, dat zich voordeed 

 als een klein cirrhus-wolkje; daarbij vertoonden zich eene menigte 

 witte, doch minder heldere kleine wolkjes, die volgens fearnley het 

 aanzien van zeer ligte schapen wolkjes liadden, zoo als men ze bij ons met 

 helder weder meermalen in de hoogere luchtstreken waarneemt. Het 

 was duidelijk, dat deze figuren meer en meer van achter de maan te 

 voorschijn kwamen. Volgens opgave van galle zoude hunne hoogte 

 1%', dat is ongeveer 9000 geogr. mijlen bedragen hebben, terwijl 

 de breedte der haakvormige vlek %' of 12000 mijlen bedroeg. Op 

 het laatst der eclips vertoonde zich op eenigen afstand van deze nog 

 een kleine uitstekende 'punt van gelijken vorm als die, welke aan den 

 Oostkant zigtbaar was geweest. Deze werd allengs grooter, totdat 

 de eerste zonnestralen te voorschijn kwamen. Een oogenblik te voren 

 had men de vlekken aan den Westkant zich zien vereenigen door 

 eenen dergelijken rand van roode heuveltjes als bij het begin aan 

 den Oostkant waren waargenomen. Zoodra het eerste punt der zon zich 

 weder vertoonde, was er van de roode vlekken niets meer te zien. 

 Uit deze naauwkeurige waarnemingen blijkt het voldoende, dat 

 deze roode verschijnselen niet tot de maan behooren, daar men die 



