— 175 — 



aan den Oostkant allengs zag verdwijnen, terwijl die aan de 

 tegenovergestelde zijde langzamerhand van achter de maan te voor- 

 schijn kwamen; zij volgden de beweging der zon, en moesten dus 

 wel tot haar behooren. Bergen, zoo als men vroeger meende, kunnen 

 het echter onmogelijk geweest zijn, daar de verduisteringen van 

 1850 en 1851 duidelijk hebben aangetoond, dat sommige gedeelten 

 geheel van den rand der maan of zon afgescheiden waren. Sommige 

 hielden ze voor enkel optische verschijnselen , maar de Fransche 

 sterrekundige taye, eerst een der voornaamste verdedigers van deze 

 raeening , heeft haar later laten varen. Men moet ze dus wel beschou- 

 wen als wolken, waarmede ook de waargenomene vorm het best 

 overeen komt. Deze wolken kunnen zicli echter niet in eene lucht- 

 ledige ruimte bevinden , maar moeten in eene atinospheer zweven. 

 Men moet dus, behalve de twee door herschell aangenoraene om- 

 hullingen , nog eene derde aannemen , die op zich zelve duister is 

 en het licht der photospheer doorlaat; onder gewone omstandig- 

 heden is zij, juist door de sterkte van het licht der pliotospheer, 

 niet zigtbaar, maar alleen dan, wanneer deze achter de maan ver- 

 borgen is, vertoont zich deze buitenste omhulling door de photo- 

 spheer verlicht als een heldere lichtkrans, terwijl de in haar zwe- 

 vende wolken zich onder verschillende gedaanten aan het oog van 

 den waarnemer voordoen. 



Door enkele der waarnemers, onder anderen door wolfees en 

 BuscH,is nog eene opmerking gemaakt, die mij voorkomt bijzonder 

 de aandaclit te verdienen. Gedurende de dagen, die de verduiste- 

 ring vooraf gingen, hebben zij de zonnevlekken waargenomen, en 

 bevonden dat eenige vlekken , die zij den Z2^^ Julij en ook nog den 

 26^" hadden waargenomen, den 28^" verdwenen waren. Toen echter 

 was aan den Oostkant, digt bij den rand, eene kleine ronde vlek 

 en een vrij sterke lichtfakkel zigtbaar, terwijl aan den West- 

 kant , waar zich toen de vlekken , die zij vroeger gezien hadden , 

 zouden moeten bevinden, vier kleine vlekjes ontstaan waren, die 

 zich toen eerst daar tegelijk met eenige lichtfakkels schenen ge- 

 vormd te hebben. Het is opmerkelijk, dat de roode wolken zich 

 juist op die plaatsen vertoond hebben, waar men bepaald weet, dat 



