— 188 — 



H. E. STRICKLAND eii A. G. MELVILT.E the JDodo üud its Mnclred 

 aanleiding gaven. Een tweede poot, hoewel ongetwijfeld van een 

 ander exemplaar, bevindt zich in het Britsche Museum te Lon- 

 den, alwaar het door de Eoyal-Society werd overgebragt. Men 

 vindt haar vermeld in Catalogue of part of those rarities collecied 

 in tliirty years time wiih a great deal of pains and industry by one 

 of his Majestiés sworn servants R. U. alias forges gentleman, 1664. 

 Een derde fragment bezit men in eenen schedel van het Museum 

 te Koppenhagen, eerst door oi-earius reeds in 1666 vermeld, en 

 later vergeten , totdat c. reinharbt hem op nieuw te voorschijn bragt. 

 Bij den Hoogleeraar pauw te Leiden werd in 1605 eene poot van 

 den Dodo bewaard en aldaar door CLUsitis gezien. Men weet niet 

 waar deze gebleven is. 



Ziedaar de eenige grondslagen voor de natuurlijke geschiedenis 

 van een uitgestorven dier, waarbij men alleen de beschrijving kan 

 voegen, door de reizigers medegedeeld, en het berigt dat deze vogel 

 veel steenen inslikte, en men deze ook in zijne maag vond. 



De beschrijving zoowel als de afbeelding leeren, dat de Dodo een 

 zware en logge vogel was , van weinig sierlijke gedaante , waarvan 

 de dikke romp door korte en zware pooten gedragen werd. Acliter- 

 waarts eindigt de romp in eenen korten en stompen stuit, waarop 

 eenige op zich zelve staande en omgebogen staartveders gedragen 

 worden. De hals is kort en dik en sterk ingebogen , hetgeen vermoe- 

 delijk door den zwaren kop en bek wordt te weeg gebragt. De kaken 

 beslaan toch ongeveer drie vierde der geheele lengte van het reus- 

 achtige hoofd. Hierdoor is de schedel zeer kort, althans naar even- 

 redigheid; daarbij zeer breed, en van achteren op aanmerkelijke wijze 

 afgeplat, waardoor het profil een vreemd uitzigt krijgt, vooral ook 

 wegens de snelle welving van het voorhoofd boven de oogen, die 

 rond en klein, en als het ware aan den wortel der bovenkaak in 

 haar naakt gedeelte ingekast zijn. De zware bovenkaak gaat van voren 

 in een omgebogen haak over, en buigt zich over de schuins afge- 

 knotte onderkaak heen. Zij is van voren in eene hoornschede ingevat, 

 en wordt achterwaarts met eene naakte huid bekleed, waarin vlak 

 bij den achterrand der hoornschede, en op de hoogte van eene 



