— 185 — 



raakt. Zij zijn onderling met geen tusschenvlies verbonden, en met 

 zware klaauwen gewapend, die naar voren zeer stomp of rond eindigen. 

 De voetzool is lang en breed, met kleine, rondachtige knobbeltjes 

 bedekt, zoo als gewoonlijk bij vogels plaats heeft, die bij uitne- 

 mendheid loopen. Het geheele hoofd , maar vooral de hals, is meteene 

 soort van dons bedekt, dat aan den wortel van den bek eenen schijn 

 van kap vormt. 



Uit deze beschrijving is blijkbaar, dat de Dodo niet heeft kunnen 

 vliegen, en een logge, weinig weerbare vogel was. Geen der berigt- 

 gevers spreekt van zijn voedsel, maar uit de steentjes in zijne maag 

 Iaat zich vermoeden dat hij graanetend geweest is. 



Over zijne systematische plaatsing laten zich slechts vermoedens 

 mededeelen, waarin elk der schrijvers zijne eigene subjeotive opvatting 

 volgde. ViGORs houdt hem voor eenen tusschenvorm tusschen de 

 Struthionidae en het geslacht Crax. Blainvii.le en owen achten 

 hem verwant met de Gieren. Volgens sïmckland en meij,vili,e, 

 die het diepst in de kwestie doorgedrongen zijn en de beenderen 

 der daartoe ontlede en losgemaakte poot onderzochten, is hij een 

 reusachtige duif. Brandt eindelijk wil er eenen Steltlooper in zien. 

 Het ware voor de lezers van het Album der Natuur eene minder 

 uitlokkende studie, zoo ik, door de beschrijving van elk been, 

 mijne overtuiging openbaarde, dat de zienswijze van stricki.and en 

 MELLVILLE de mccst juistc is. Zij, die daarvoor bewijzen verlangen, 

 verwijs ik tot de verhandeling dezer beide uitmuntende schrijvers. 

 Ik vergenoeg mij ten slotte alleen te doen opmerken, dat er tus- 

 schen den bouw van dezen merkwaardigen vogel , voor zoo verre hij 

 ons is bekend geworden, en de landstreek waarin hij leefde, het- 

 zelfde verband bestaat, hetgeen reeds zoo dikwerf werd opgemerkt. 

 Geboren op een eiland, waarin geene roofdieren blijken te bestaan, 

 en omgeven van eene rijke vegetatie, vond hij aldaar gemakkelijk 

 zijn voedsel en plantte hij er rijkelijk voort, totdat de mensch, in 

 zoo vele andere opzigten aan de dierenwereld vijandig, er zich 

 vestigde en hem vernielde. De zwakte zijner wapens en het logge 

 zijner beweging vergunden hem niet zich aan dergelijke vervolgingen 

 te onttrekken , en zoo bezweek hij , als zoo menig ander natuurge- 



