— 189 — 



in streken waar genoemde heester geheel niet voorkomt. Anderen 

 geloofden, dat de truftels de boven hen groeijende planten deden 

 versterven, en groeven bij voorkeur in de kale plekken van het veld. 

 Vrij algemeen is de meening geweest , dat door eene soort van kleine 

 insekteu van het geslacht Tipula de plaats, waar trufiels verborgen 

 zijn , aangewezen werd. Bosc verhaalt, dat hij, tijdens zijn verblijf 

 tusschen Langres en Dij on, door de groepjes van deze diertjes aan 

 den grond bijeen zittende, dikwerf eene veilige aanwijzing kreeg, 

 om rijpe trufiels te vinden. Bij zonneschijn, tegen 9 uur des mor- 

 gens, gelukte hem dit het best. Bij nader onderzoek evenwel verhoudt 

 deze zaak zich aldus: deze insekten leggen hunne eijeren in de rijpe 

 trufiels; de maskers leven daarin, en eerst de ontwikkelde insekten 

 verlaten de plaats en komen boven den grond. Wordt men nu door 

 deze laatsten geleid, dan vindt men wel eenen truffel, maar in reeds 

 bedorven toestand. Dit schijnt dan ook dikwerf het geval geweest 

 te zijn, en men heeft daarom deze wijze van trufiels te zoeken 

 verlaten. Het best vindt men ze door middel van varkens. Deze 

 dieren beminnen deze gewassen en krabben ze uit den grond. Men 

 zorgt daarbij, het dier voor eiken vondst door eene gave van eikels of 

 brood te beloonen. In Piemont, in Duitschland en Engeland heeft men 

 ook, met de beste uitkomst , eene soort van jagthonden op dit bedrijf 

 geoefend, die de trufiels met groote vaardigheid opspeuren. In de 

 landen waar de truffels gevonden worden, zijn zij niet duur, een 

 pond (livre) koopt men b. v. in Prankrijk voor 30 — 40 sous. In 

 Parijs geeft men daarvoor 5 — 6 francs. In alle Pransche steden zijn 

 zij vrij van accijns; alleen te Parijs worden sedert het jaar 1832 

 30 centen van het kilogram betaald. De handel is zeer uitgebreid. 

 Een Pransch handelshuis verkocht onder anderen in 1827 — 28 

 17,223 kilogram versche en 9,608 kilogram geprepareerde trufiels. 

 Zoo als de overige paddestoelen vermenigvuldigen zij zich door 

 microscopische kleine zaadjes of kiemen, die in het inwendig vleezig 

 weefsel in kleine holtens, 2 — 8 te zamen, zich ontwikkelen. Deze 

 zaadjes ontkiemen, wanneer de moederplant verrot is, en vormen 

 eerst een vlokkig weefsel (dat later verdwijnt) en waarop vervolgens 

 de eigenlijke trufiel als eene vrucht zich ontwikkelt. Vele malen 



