— 190 - 



lieeft men beproefd , deze gewassen te kweeken. Deze proeven waren 

 echter over het geheel ongelukkig, hoezeer het niet te ontkennen 

 valt, dat men daarin nu en dan geslaagd is, door rijpe of verrotte 

 Trufl'els of gesneden stukken in daartoe gereed gemaakte gronden te 

 plaatsen. Beter gelukte eene nieuwe methode, te Loudunais in het 

 Departement de la Vienne beproefd en waarvan dei.astre eene be- 

 schrijving heeft gegeven. Men had opgemerkt, dat de Truffels vooral 

 in grofkorrelige en eenigzins kalkachtige gronden voorkomen; dat 

 zij op warme dorre plaatsen het best tieren, vooral op plaatsen waar 

 de dunne vezelwortels van jonge eiken, hazelaars, enz. verspreid zijn. 

 Men wist, dat naarmate deze hoornen grooter worden, de oogst ver- 

 minderde en ten laatste geheel ophield. Daardoor kwam men op het 

 denkbeeld om op gronden, die voor de Truffels bijzonder geschikt 

 zijn, eikels te zaaijen. Men koos die soort, welke onder den naam van 

 Galluches bekend is, en zaaide ze op zulke magere gronden, dat er 

 weinig kans bestond voor eene voordeelige ontwikkeling der jonge 

 eikjes. Het was toch alleen de Truffeloogst dien men hierbij op het 

 oog had. Inderdaad werd de verwachting zoo goed vervuld , dat deze 

 wijze van kuituur in die gewesten thans algemeen geworden is. Zes 

 tot tien jaren worden er vereischt, om van zulk een Truffelveld te 

 kunnen oogsten. Gedurende 20 tot 30 jaren (naarmate de eikjes 

 spoediger of langzamer groeijen) houdt het voortbrengend vermogen 

 van zulk een akker aan. Zoodra echter, door de digter geworden 

 takken der booraen , het invallen van het zonlicht belet wordt , ein- 

 digt de ontwikkeling en vermenigvuldiging der onderaardsche vrucht. 



J. A. W. M. 



