— 206 — 



bepaaldelijk, teu gevolge der dunnere korst, de aardwarmte nog 

 eenen grooteren invloed uitoefende, zoodat het klimaat overal na- 

 genoeg hetzelfde was, als dat in de keerkringslanden. Dit blijkt 

 uit de overeenkomst der planten, die op de meest verwijderde 

 punten der aarde telkens weder in de steenkolen-beddingen worden 

 gevonden , l) en wier aard , te oordeelen naar hetgeen wij van der- 

 gelijke thans levende planten weten, eenen hoogen warmtegraad 

 heeft gevorderd. Deze hoogere warmtegraad, gepaard aan een hooger 

 koolzuur-gehalte des toenmaligen dampkrings, en de door deze 

 oorzaken teweeg gebragte snelle plantengroei , verklaren ook de 

 verbazende hoeveelheid der plantenoverblijfseleii, die in de steen- 

 kolenbeddingen zijn opgehoopt. Doorgaans is hare dikte wel is 

 waar van eenige duimen tot eenige weinige ellen, maar men vindt 

 er ook (te Montcharnin) tot van 70 ellen dikte. Bedenkt men nu, 

 dat de steenkolen soortelijk veel zwaarder zijn dan eenig planten- 

 weefsel, hetgeen gedeeltelijk het gevolg is van de groote drukking 

 waaraan zij onderworpen zijn, en dat bovendien slechts een gedeelte 

 der planten, die hen gevormd hebben, in dien toestand zijn over- 

 gegaan , dan inderdaad moet de plantengroei gedurende die voor- 

 wereldlijke tijden zich met eene kracht ontwikkeld hebben, waarvan 

 zelfs de oorspronkelijke wouden der keerkringsgewesten thans slechts 

 een gebrekkig denkbeeld geven. 



Ook is het er ver af, dat daar waar de steenkolenbeddingen 

 eene mindere dikte hebben, de gezamenlijke hoeveelheid der daarin 

 vergaarde planteustof altijd geringer zoude zijn. Men treft namelijk 

 doorgaans vele zulke beddingen boven elkander aan, afgewisseld 

 door lagen, bestaande uit zandsteen, kalksteen, thonschiefer enz. 

 Het getal dier beddingen bedraagt vaak van 20 tot 30, ja te 

 Colebrooke-Dale in het Westen van Engeland zelfs 135, die te 

 zamen eene dikte hebben van ruim 150 ellen. Dit afwisselen van 

 steenkolen-beddingen met andere, welke de blijken dragen van 

 onder water gevormd te zijn, is tevens een merkwaardig bewijs 



1) Eene nadere beschrijving der planten uit de steenkolen-formatie, door den Hoog- 

 leeraar DE VRIESE gegeven, vindt de lezer in dit Album, Jaargang 1853, blz. 65. 



