— 216 — 



landgenoot p. camper, die het eerst het gebruik van dezen gelaats- 

 hoek voorstelde. 



Behalve eenig verschil in den vorm van het bekken, op hetwelk 

 de hoogleeraar w. vrolik vooral opmerkzaam heeft gemaakt, is 

 dit het hoofdzakelijk onderscheid tusschen de Europeanen en de 

 Negers, wat den vorm betreft. Overigens komen beide volksstammen 

 zoowel door in- als uitwendig maaksel geheel met elkander overeen. 

 Van kleine afwijkingen, die men in de lijken van Negers gevon- 

 den heeft, en welke niet bij alle Negers worden aangetroffen en 

 soms ook bij Europeanen gezien worden, spreken wij natuurlijk niet. 

 Er wordt wel opgegeven, dat het voorhoofd des Negers achteruit 

 wijkt, en dat zijne armen gewoonlijk zeer lang zijn; het eerste is 

 evenwel niet, en het tweede geenszins altijd het geval. 



Wij komen nu tot een ander verschil, en wel tot datgene, wat 

 ons bij het eerste gezigt van eenen Neger het meest treft: het 

 verschil in kleur. De Negers zijn, gelijk men weet, zwart, of- 

 schoon in verschillende tinten, van het zwartbruine tot het bijna 

 gitzwarte; ook in dit opzigt verschillen de onderscheidene Neger- 

 volken zeer van elkander. De zitplaats van deze zwarte kleur is 

 eene dunne uit kleine cellen bestaande laag, welke tusschen de 

 eigenlijke huid en de opperhuid gelegen is. Deze laag nu bevat — 

 niet alleen bij den Neger, maar ook bij den blanken en bij alle 

 overige versclieidenheden , — eene donkere kleurstof, en het is van 

 de groote hoeveelheid dier kleurstof, dat de zwarte kleur der Negers 

 afhangt. Overigens is de kleur der huid van de palmen der handen en 

 der voetzooien bij de Negers lichter, dan die van het overige ligchaam. 



De haren des Negers zijn zwart en gekroesd, niet zoo als men 

 ook soms bij blanken vindt, maar wollig. 



Verder bestaat er tusschen de Europeanen en Negers geen ver- 

 schil, dat van zoodanigen aard is, als men gewoonlijk opmerkt 

 tusschen dieren van verschillende soorten. De duur der zwanger- 

 schap, de tijd, die tot volkomene ontwikkeling des ligchaams ver- 

 eischt wordt, en welke in warme klimaten bij alle rassen altijd 

 korter is, dan in koudere luchtstreken , de duur der verschillende 

 leeftijden, de verschijnselen, die zich bij eiken daarvan opdoen, 



