— 264 — 



gewordeïi; nu werden verschillende putten , door welke het water van de 

 oude mijn indrong , met sterke dammen afgesloten , tegen sommige van 

 welke het water 80 el hoog steeg; de geringste drukhoogte was 50 

 el , waardoor de dam met een gewigt van 1,221,300 pond belast werd. 



Somtijds vinden de mijnwerkers hunnen dood door het water. Voor 

 weinige jaren drong het water in de kolenmijn van Monzil; een 

 gedeelte der mijnwerkers bereikte den put en werden gered, de anderen 

 verdronken, uitgenomen acht die in eene galerij vlugtten,in welke 

 geen water kwam ; hier in eene kleine ruimte opgesloten moesten 

 zij zes dagen blijven voor dat zij gered werden. Twee bijzonderheden 

 werden daarbij opgemerkt. Ten eerste zou de voorhandene lucht 

 volgens de berekeningen slechts voor 62 uur toereikend zijn ge- 

 weest; zij bleven er echter 136 uur; de voor ademhaling geschikte 

 lucht was verbruikt, de ongelukkigen konden niet spreken , gevoel- 

 den pijn in de leden, werden doof, en eenigen gaven blijken van 

 waanzinnigheid. Ten andere klaagden zij niet veel over honger, 

 hoewel zij lang zonder voedsel waren geweest; in het begin werd 

 de kleine voorraad, welken een ieder bij zich had, eerlijk onder hen 

 verdeeld; later at de een een stuk van zijn hemd, eenander de pit 

 van zijne lamp; de dorst werd bevredigd door het in de mijn zijpe- 

 lende water; het meest leden zij van de koude, zoodat zij op 

 elkander gingen leggen , om zicli een weinig te verwarmen. 



In eene Engelsche mijn bij Landskopping brak in 1844 het 

 water eensklaps met zulk een geweld in, dat van de 58 zich daarin 

 bevindende mijnwerkers slechts 18 zich konden redden. 



Doch niet alleen het naar binnen dringende water, maar ook 

 instortingen van galerijen of putten bedreigen den mijnwerker bij 

 zijnen gevaarlijken arbeid. Zoo stortte in Februarij 1844 de zwa- 

 velmijn in de provincie Caltanisetta (Sicilië) in. Vier arbeiders 

 werden verpletterd ; «een man , hoewel sterk gewond , trachtte door 

 het nedergevallen gesteente zich eenen uitweg te banen ; door honger 

 en dorst verzwakt moest hij na eenige dagen zijn arbeid staken. 

 Na achttien dagen werd hij nog levend gevonden ; zijn voedsel had in 

 vele dagen uit niets anders bestaan , dan uit het water dat uit de 

 'Randen van die onderaardsche gangen vloeide. 



