ONZE KAGCHELS. 



W. M. LOGEMAN. 



i\.ls dit stukje het licht ziet, dan zal het, hoop ik, wel het eenigste 

 zijn, dat ons dan reeds aan de als attribuut van den winter gansch 

 niet aangename zaak, eene kunstmatige verwarming van onze ver- 

 trekken, herinnert. Wij hebben ons dit jaar zoolang met kunstwarmte 

 moeten behelpen, dat eene vroege noodzakelijkheid om weder daartoe 

 onze toevlugt te nemen ons nu dubbel onaangenaam zijn zou. 

 Evenwel, al wordt ons het lange aanhouden der winterkoude in het 

 vorige saisoen door een' evenredigen duur van eene mildere tempera- 

 tuur vergoed , toch kan het niet lang meer duren , of een paar gure 

 avonden zullen ons doen besluiten den smid te doen weten, dat 

 hij "de kagchels zetten" moet. 



Hebt ge goede kagchels, lezer? — Wel, zegt ge misschien , dat is 

 eene zonderlinge vraag; ik heb er een paar met open vuur , omdat mij 

 dit het vrolijkst toeschijnt en ook naar men zegt het gezondst is, ook 

 een of twee circuleerkagchels misschien , en verder op slaapkamer 

 en kinderkamer een paar kolommetjes, eenvoudig weg, want daar 

 behoeft het nu juist zoo mooi niet te wezen. — TvTu ja, er zijn een 

 aantal soorten van kagchels, en over hare meerdere of mindere 

 fraaiheid als meubels willen we nu niet spreken; maar zijn ze, elk 

 in hare soort en den u meest welgevalligen vorm , goed , doelmatig 

 ingerigt ? Nu haalt ge welligt de schouders op en zegt : zij geven 



nog al warmte, en verder is het de zaak van den smid, die ze 



mij geleverd heeft. 



19 



