— 299 — 



Nemen wij ten eerste, als de eenvoudigste en, althans in mijne 

 omgeving, meest algemeen in gebruik zijnde inrigting, de gewone ko- 

 lom-kagchel tot onderwerp onzer beschouwing. Zij staat, opdat er geene 

 onzekerheid aangaande mijne bedoeling met dien naam kunne heer- 

 sclien, hiernevens eerst in hare uitwendige gedaante en vervolgens 

 in doorsnede, om ook het inwendige aan te toonen, afgebeeld. De 

 brandstoffen liggen daarin bij A op den rooster; de gassen die daar door 



de verbranding worden voortgebragt, zoowel als het sterk verwarmde 

 overschot van de dampkringlucht, die de verbranding heeft ge- 

 voed, stijgen op naar de opening B, gelijk de pijltjes dit aanwijzen, 

 en gaan zoo door de pijp den schoorsteen in; terwijl er van onderen 

 door de opening C voortdurend versche lucht toestroomt. Het is 

 ontwijfelbaar, dat op deze wijze voor eene goede verbranding is 

 gezorgd ; want beide , afvoer der eerste en aanvoer der laatste , 

 kunnen — indien de schoorsteen , waarin de pijp uitkomt , goed is , 

 hetgeen wij hier en in het vervolg stilzwijgend vooronderstellen 

 zullen, — in de ruimte en zonder de minste belemmering plaats grijpen. 

 Maar gaat de warmte, die in zulk eene kagchel ontwikkeld wordt, 

 niet voor een groot gedeelte met de gassen, waarin zij huist, den 

 schoorsteen in en dus verloren ? Hebt ge zulk eene in gebruik , 

 waarde lezer, wel stook haar dan eens goed op en houd uwe hand 



