— 316 — 



gaat met de boven medegedeelde uitkomsten als met alle andere 

 resultaten der wetenschap; zij moeten, zullen zij ons nuttig zijn, 

 met oordeel en behoedzaamheid worden toegepast; eene doldriftige, 

 onberedeneerde toepassing daarvan brengt ligtelijk meer schade dan 

 voordeel aan. 



Na zoo de kagchels en de brandstof te hebben nagegaan, voeg 

 ik hier nog een woord bij over het gebruik van beide: het 

 stoken. Ik zal daarover zeer kort kunnen zijn , want de daarbij in 

 acht te nemen regelen volgen regtstreeks uit hetgeen boven over de 

 verbranding en de vereischten daartoe is gezegd. De algemeene 

 regel is dus, de brandstof steeds zoo te plaatsen, dat de dampkring- 

 lucht tot alle deelen daarvan eenen zooveel mogelijk vrijen toegang 

 vinde, en dat zij trapsgewijze door de voorafgaande verbranding zoo 

 verwarmd worde, dat zij mede kunne ontbranden. Men hoede zich 

 daarbij evenwel voor twee uitersten, waarin onkundigen zoo ligt 

 vervallen. Men brenge namelijk nooit te veel nieuwe brandstof op 

 eens in de kagchel, want daardoor verkoelt men de ruimte in den 

 vuurhaard te veel, waardoor voor eenen geruimen tijd de trekking 

 zeer vermindert, en een groot deel der brandstof slechts onvolko- 

 men verbranden kan en dus half te loor gaat. Dezelfde schadelijke 

 uitkomst, en om dezelfde reden, verkrijgt men ook, wanneer men 

 te lang wacht met nieuwe brandstof in de kagchel te brengen. 



En als ik nu in eene goede kagchel, met geschikte brandstof, goed 

 stook, hoeveel moet ik daarvan wel per uur of per dag verbruiken, 

 om mijne kamer, als deze zooveel ellen lang en zoo breed en zoo 

 hoog is, bij eene stevige vorst daarbuiten, behoorlijk te verwarmen? 

 zoo vraagt misschien een mijner lezers. Ik aarzel niet te beken- 

 nen, dat het mij onmogelijk is om op deze vraag een antwoord 

 te geven, voor welks juistheid ik zou durven instaan. En de reden 

 van deze onmogelijklfeid zal blijken, wanneer men bedenkt, dat 

 het er niet slechts op aankomt om de lucht in de kamer ééns te 

 verwarmen tot op den begeerden graad , maar dat de kagchel die 

 lucht zoo warm houden moet, niettegenstaande zij eerstens onoj)hou- 

 delijk hare warmte aan de wanden van het vertrek, enz. afstaat, en 

 ten tweede zelve telkens ontwijkt en door andere, koudere wordt 



