— 325 — 



van Benlheim midden uit de vlakte ziet oprijzen, brengt men dit 

 met die opheffingen in verband. De daar weleer diep onder de 

 aarde verborgene zandsteen is door zoodanige opheffing gerezen 

 tot boven de oppervlakte, en nu ziet men die schoone zandsteen- 

 rotsen in breede, door de eenigzins ongelijkmatige opheffing schuins 

 liggende lagen, en, door diezelfde opheffing, van loodregte spleten 

 voorzien. 



Aan de oppervlakte worden deze steenen verbruikt, brokkelen af, 

 ontbinden zich en stroomen, als grint en zand, naar lagere streken, 

 de wetten der aantrekking volgende; terwijl elders weiligt weder 

 nieuwe* rotsen door de aan de aantrekking tegenovergestelde werking 

 der warmte geboren worden, om ook daar later zich weder te ver- 

 deden en naar lager oorden af te dalen. 



Eeue diergelijke werking zien wij dagelijks aan de oppervlakte 

 van het aardrijk, op eeue andere, doch niet minder merkwaardige 

 wijze. Het water der zee zet zich door de warmte der zon uit, en 

 stijgt op als damp, die, in de hoogere luchtstreken koeler wordende, 

 wolken vormt, welke door uit zee opkomende winden, die doorgaans 

 verreweg de overhand hebben boven de landvvinden, naar het bin- 

 nenland worden gevoerd, door de aantrekking der deeltjes onderling 

 al digter en digter wolken vormen, of door de bergketenen en bos- 

 schen aangetrokken , om de toppen der bergen als nevelen blijven 

 zweven, en door velerlei mossen en andere planten opgevangen, 

 beken vormen of als regen nederdalen , en in beide gevallen den 

 oorsprong geven aan de rivieren, die, door de aantrekkingskracht 

 der aarde aangetrokken, naar lagere streken en van daar naar zee 

 afvloeijen, om van hier den genoemden kringloop op nieuw te beginnen. 



Zijn zoo bronnen en beken en rivieren en het voor den mensch onmis- 

 baar drinkwater door die elkander wederkeerig in evenwigt houdende 

 werking der aantrekkingskracht en warmte op de stofdeelen van het 

 water ontstaan, op geene minder merkwaardige wijze werken beide 

 krachten op den dampkring, die onze aarde omgeeft, in tegenstelling 

 aan elkander, doch in die tegenstelling tot één harmonisch geheel 

 zamensmeltend. De meeste warmte komt op aarde van de zon , welker 

 stralen de aarde vooral aan hare oppervlakte verwarmen en daar 



