— 339 — 



gevoel , menige dichterlijke gedachte in de borst van dezen of genen 

 aanschouwer zal hebben opgewekt. Stond het misschien jezaia voor 

 den geest, toen hij in zijne prophetie tegen den Babylonischen 

 Monarch dezen toeriep: "Hoe zijt gij uit den hemel gevallen, o 

 morgenster, gij zoon des dageraads!" 



Een en ander over dit hoogst belangrijke natuurverschijnsel te 

 vernemen, zal, naar ik vertrouw, aan vele lezers van dit werk niet 

 ongevallig zijn. 



De zoogenaamde verschietende of vallende sterren zijn lichtende, 

 naar sterren gelijkende punten, welke men binnen weinige seconden 

 eenen uitgestrekten weg langs het hemelgewelf afleggen , vaak , naar 

 't schijnt, daarvan afvallen en na weinige oogenblikken weder ver- 

 dwijnen ziet. De rigting, waarin zij zich bewegen, is nu eens regt- 

 lijnig, dan eens gebogen, en zij laten dikwijls eene lichtende 

 streep achter zich, die, na het verdwijnen der ster zelve, nog eenige 

 oogenblikken zigtbaar blijft. Sommige vallende sterren zijn zoo 

 flaauw, dat zij alleen door eenen kijker kunnen worden waargeno- 

 men; andere bezitten eenen helderen glans; zelden of nooit zijn 

 zij echter helder genoeg, om op den vollen dag te kunnen worden 

 e-ezien: zelfs wordt haar licht reeds door dat der maan aanmer- 



ö ' 



keiijk verdoofd. 



Vele, misschien de meeste mijner lezers zullen dergelijke vallende 

 sterren wel eens hebben opgemerkt, want zij zijn geen zeldzaam 

 verschijnsel en vertoonen zich bij onbewolkte nachten op alle tijden 

 des jaars. Zij zijn dan echter weinig in getal. In sommige gevallen 

 echter vertoonen zij zich in meer dan gewoon aantal, ja het gebeurt 

 wel eens, dat de menigte der vallende sterren, die zich te gelijk 

 laten zien , zóó groot is , dat zij als het ware eenen regen van vuur 

 vormen , in welk geval zij zich ook niet allen als enkel lichten- 

 de punten voordoen, maar niet zelden vermengd zijn met grootere 

 vuurkogels en lichtmassa's. 



Wanneer men in aanmerking neemt, dat het verschijnsel der 

 vallende sterren zoo algemeen en in het oogloopend is, en daarbij, 

 dat de sterrenhemel reeds in de grijze oudheid een voorwerp van 



