— 343 — 



Een planter in Zuid-Carolina beschrijft op de volgende wijze 

 de uitwerking van dit tooneel op de negers. "Ik werd," dus 

 berigt hij , "plotseling wakker gemaakt door het akeligste ge- 

 schreeuw dat ooit mijne ooren trof. Ik hoorde de negers der plan- 

 taadje, wier getal omstreeks 6 a 800 bedroeg, gillen van angst en 

 om genade roepen. Terwijl ik met opmerkzaamheid luisterde om de 

 oorzaak hiervan te ontdekken , hoorde ik eene zwakke stem bij de 

 deur mij bij mijnen naam roepen. Ik stond op , wapende mij , en trad 

 naar de deur. Op dat oogenblik hoorde ik dezelfde stem mij toeroepen 

 om op te staan, en zeggen: "O mijn God , de wereld staat in vuur !" 

 Ik opende toen de deur, en het is moeijelijk te zeggen, wat mij 

 meer trof, de verhevenheid van het schouwspel , of het wanhopig 

 geschreeuw der negers. Bijna honderd van dezen lagen op den grond 

 uitgestrekt , sommige sprakeloos , andere de angstigste kreten uitende, 

 en met naar omhoog gestrekte handen God smeekende de wereld en 

 hen zelven te bewaren. Het tooneel was waarlijk indrukwekkend , 

 want nooit viel een regen digter, dan de vurige ligchamen naar de 

 aarde heenstortten ; ten Oosten en ten Westen , ten Noorden en ten 

 Zuiden , het was overal hetzelfde." 



Dit buitengewone schouwspel begon even voor middernacht en 

 bereikte zijne grootste hoogte 's morgens tusschen 4 en 6 ure. De 

 nacht was zeer schoon en de hemel onbewolkt. Bij eene naauwkeurige 

 beschouwing deden de lichtverschijnselen zich onder drie vormen voor. 

 De meest voorkomende vorm was die van lichtende strepen, ont- 

 staande door vurige punten, die met verbazende snelheid, en talrijk 

 als de vlokken eener digte sneeuwjagt, door het luchtruim schoten. 

 Daartusschen merkte men groote vuurkogels op, die van tijd tot tijd 

 in weinige seconden eenen boog van 30° of 40° langs het gewelf 

 des hemels beschreven , en een verlicht spoor achter zich lieten , dat 

 gedurende eenige minuten, en somtijds wel een half uur en langer 

 in het gezigt bleef. Het licht van deze vurige verhevelingen was 

 meestal wit; soms echter schitterde het in al de kleuren van 

 den regenboog. Die vuurkogels waren niet zelden zeer groot; er werd 

 een waargenomen, zoo groot als de volle maan, in noordwestelijke 

 rigting voortloopende en nabij de ster Capella ontploffende. Een 



