— 345 — 



De groote belangstelling, waarmede men sedert 1833 de vallende 

 sterren gadesloeg, gaf evenwel niet alleen aanleiding tot het erkennen 

 van de periodiciteit van sommige sterrenregens, maar bovendien tot 

 een naauwkeuriger onderzoek van het geheele verschijnsel zelf. Op 

 het einde der vorige eeuw 'sedert 1798 hadden twee toen nog jeugdige 

 sterrekundigen , BENZENBERG en brandes, reeds eene bijzondere zorg 

 besteed aan de waarneming daarvan , vooral aan de bepaling van den 

 afstand, waarop de vallende sterren van ons verwijderd zijn; iets, 

 wat uit den aard der zaak de eerste stap zijn moet tot de verklaring 

 van haren aard. Zij trachtten tot die bepaling te komen door van 

 twee verschillende, eenige uren van elkander verwijderde plaatsen 

 dezelfde vallende sterren waar te nemen. Beide waarnemers, die 

 verschijnselen uit verschillende oogpunten beschouwende, moesten 

 hunnen aanvang en hun einde met verschillende vaste punten aan 

 den hemel, d. i. met verschillende sterren, zien overeenkomen, en 

 uit de grootte van dat verschil liet zich hun afstand berekenen. Zij 

 vervolgden , later met den beroemden olbers , hunne waarnemingen 

 jaren lang, en anderen bouwden op de door hen gelegden grond- 

 slag voort. 



Volgens de bepalingen van benzenberg en brandes zoude de 

 afstand der vallende sterren van de aarde op zijn hoogste punt 35 

 en op het laagste 4 geogr. mijlen bedragen. Latere waarnemin- 

 gen en berekeningen leidden tot genoegzaam dezelfde uitkomsten, 

 hoewel een naauwkeurig waarnemer, eduard heis te Aken, opmerkt, dat 

 eene den lO^en Julij 1837 gelijktijdig te Berlijn en te Breslau geziene 

 vallende ster, volgens eene goede berekening bij het te voorschijn 

 komen 62 mijlen en bij het verdwijnen 42 mijlen hoogte had. De 

 bovenste hoogtegrens is trouwens moeijelijk naauwkeurig te bepalen, 

 en de onderste grens is zeker veel lager dan 4 geogr. mijlen; som- 

 mige vallende sterren dalen naar goede metingen ongetwijfeld tot 

 op ééne geogr. mijl af. Zooveel schijnt echter gerust te mogen 

 worden aangenomen, dat de vallende sterren, op haren grootsten 

 afstand van ons, buiten de grenzen van den atmospheer der aarde 

 zich bevinden. 



Eene niet minder belangrijke daadzaak is de groote snelheid. 



