— 346 — 



waarmede de vallende sterrea zich in de ruimte voortbewegen. Beeds 

 spoedig, toen men zich meer bepaaldelijk op hare waarneming toe- 

 legde, erkende men, dat die snelheid geheel planetarisch was, d. i. 

 zóó groot, als alleen aan de in de wereldruimte zich bewegende 

 ligchamen eigen is. Die snelheid werd in het eerst geschat op 4<Vi tot 

 9 geogr. mijlen in eene seconde; de snelheid nu, waarmede de aarde 

 zich op hare baan voortbeweegt, bedraagt 4,1 mijl in eene seconde. 

 Latere vergelijkende waarnemingen van heis, schmidt en houzeaü 

 te Mons hebben die snelheid doen bepalen op 3% — 23^4- mijl in eene 

 seconde, dus in het laatste geval 5 maal grooter dan die der aarde. 

 In Amerika namen olmsted , palmer en anderen bij het ver- 

 schijnsel van 13 Nov. 1833 nog eene hoogst gewigtige bijzonderheid 

 waar. Deze bestond hierin , dat al de waargenomene lichtpunten , 

 vuurkogels, en lichtmassa's zich bewogen volgens lijnen, die te zamen- 

 liepen in een en hetzelfde punt des hemels, van waaruit zij naar 

 alle gedeelten van den horizon uitstraalden. De ligging van dit uit- 

 stralingspunt bleef, met betrekking tot de sterren, onveranderd ge- 

 durende den geheelen duur des verschijnsels, en wel bij de ster </ van 

 het gesternte de Leeuw, en in plaats van de aarde in hare dagelijksche 

 beweging te vergezellen, bleef het de sterren in hare schijnbare 

 westwaartsche beweging bij. Ook bij den sterrenregen in November 

 1834 en 1837 nam men dit uitstralen uit het gesternte van den 

 Leeuw waar. De waarneming van het Augustusverschijnsel in 1831) 

 wees als uitstralingspunt de ster Algol in Perseus aan. De reeds 

 genoemde eduard heis, die met mathematische naauwkeurigheid 

 gedurende 10 jaren onderzoekingen aangaande de vallende sterren in 

 het werk stelde, heeft echter bevonden, dat zoowel bij deAugustus- 

 als de Novemberperiode meer uitstralingspunten voorhanden zijn, 

 vooral bij de laatste. In Augustus is het hoofduitgangspunt Algol 

 in Perseus, maar daar^bij ook de Draak en de Noordpool. In No- 

 vember heeft men er vier, te weten: Perseus, de Leeuw, Cassiopeia 

 en de kop van den Draak , terwijl bovendien nog eenige sterren uit 

 andere onbepaalde punten voortschieten. Julius schmidt, te Bonn, 

 heeft bevonden, dat, met uitzondering van eenige jaren, in welke 

 de meeste verhevelingen der Novemberperiode van den Leeuw uit- 



