— 347 — 



straalden, het gesternte Perseus niet alleen in Augustus, maar ook 

 liet gelieele jaar door de meeste lichtverhevelingen oplevert. 



De laatstgenoemde sterrekundige heeft eindelijk nog uit 4000 

 gedurende 9 jaren verzamelde waarnemingen het besluit getrokken, 

 dat de kleur der vallende sterren voor "/s wit, voor ^^7 geel, voor V17 

 geelrood en voor ^k^ groen is. 



Bij die regens van vallende sterren werden, gelijk wij zagen, 

 dikwijls niet alleen eigenlijke zoogenaamde vallende sterren gezien, 

 maar zij werden voorafgegaan en vaak gedurende hunnen ganschen 

 duur vergezeld van grootere lichtverschijnsels , van vuurkogels, die 

 soms de maan in grootte schenen te overtreffen; hoedanige vuur- 

 kogels ook niet zelden afzonderlijk zijn waargenomen. Den 12'Ieii 

 November 1837 — dus op een tijdstip waarop men sterrenregens ver- 

 wachten kon — 's avonds ten 8 ure werd men in verschillende ge- 

 deelten van Engeland een helder schitterend ligchaam aan den hemel 

 gewaar, dat uit het Noorden scheen te komen , en, snel naar beneden 

 gedaald zijnde, plotseling uitbarstte, waarbij het duizende vonken 

 rondom zich verspreidde en daarna in den dampkring verdween. 

 Hierop volgden nog verscheidene dergelijke vuurkogels, die in vorm 

 en in de wijze waarop zij verdwenen, den eersten volkomen gelijk 

 waren. — Neemt men dit nu in aanmerking, dan zien wij daarin 

 een bewijs , dat de vuurkogels of lichtballen en de vallende sterren , 

 niettegenstaande het verschil in grootte, bij elkander behooren. 

 V. HuMBOLDï voert als eene daadzaak ter aanduiding der analogie 

 tusschen beide soorten van lichtende verschijnsels nog aan , dat het 

 lichtende spoor, de staart, dien zij achter zich laten, niet oogen- 

 blikkelijk verdwijnt, maar eenigen tijd zigtbaar blijft, die der vallende 

 sterren soms eene halve minuut lang, die der vuurkogels veel langer, 

 waarbij nog op te merken is, dat bij beide de lichtende baan ge- 

 noegzaam onbewegelijk staan blijft. Die analogie krijgt nog een' steun 

 uit de daadzaak, dat bij eenen sterrenregen te Toulouse op den lOi^en 

 April 1812, en bij eenen vuurkogel, die op den 23sten Augustus 

 van hetzelfde jaar te Utrecht waargenomen werd, opgemerkt is, dat 

 een lichtend, naar eene ster gelijkend punt zich tot eenen bol van 

 de grootte der maan uitzette. 



