— 349 — 



kracht der aarde, in het ruim van ons planetenstelsel , ontstaan 

 zouden. Op deze en dergelijke gronden , in verband met de perio- 

 diciteit der sterreuregens , beweerde auago, dat de vallende sterren 

 moesten gehouden worden voor ontelbare kleine ligchamen , zeer kleine 

 op zich zei ven staande planeetjes, die in eene elliptische loopbaan 

 zoo om de zon loopen , dat zij te zamen eenen onafgebrokenen 

 ring uitmaken, op welken zij echter hier meer, daar minder sterk 

 bijeengedrongen zijn. Die ring doorsnijdt de loopbaan der aarde 

 daar, waar deze laatste zich van den Uden tot den lé^en November 

 van elk jaar bevindt. Wanneer die ligchamen zich dan met de hun 

 eigene groote snelheid door den dampkring bewegen , worden zij 

 gloeijend, ontbranden en worden op die wijze voor ons als vallende 

 sterren zigtbaar. — Deze veronderstelling geeft, gelijk men ziet, 

 alleen reden van de vallende sterren der November-periode ; — meri 

 behoeft haar evenwel slechts uit te breiden, en meer zoodanige ringen 

 aan te nemen , waarvan velen door een veel minder aantal kleine pla- 

 neetjes gevormd worden, om de overige periodieke benevens de spora- 

 dische vallende sterren te verklaren. De ongelijke opeendringing der 

 ligchamen op eiken dier ringen geeft reden van de omstandigheid, 

 dat de periodieke sterrenregens het eene jaar veel aanmerk elijker zijn, 

 dan het andere, en zelfs somtijds weinig in het oog loopen. 



Bijna terzelfden tijde, toen arago zijne hypothese vond, gaf de meer- 

 genoemde Amerikaansche sterrekundige olmsteb er insgelijks eene, 

 welke aan die van akago zeer verwant is, en , gelijk deze, in naauw ver- 

 band staat met de hypothese van chladni betreffende de aërolithen. — 

 Volgens OLMSïED ontstaan de vallende sterren der November-periode 

 uit een nevelachtig ligchaam , dat in eene elliptische baan rondom 

 de zon loopt in den tijd van omstreeks zes maanden, en welks 

 aphelion , — dat is het punt waar die baan het verst van de zon 

 verwijderd is, — digt bij de loopbaan der aarde is gelegen, terwijl 

 zijn perihelion , — ■ het punt , waar zijne loopbaan de zon het digtst 

 nadert , — gelegen is binnen de loopbaan van Mercurius , de planeet 

 die het naast bij de zon is. In de nevenstaande figuur is E de loopbaan 

 der aarde , M die van Mercurius , en N die van den veronderstelden 

 nevel. Wanneer nu de nevel, in zijn aphelion, digt bij de loopbaan 



