HET KLIPHOEN OF DE DANS\ OGEL. 



ScHOMBTJEGK deelt, in zijne Reisen in Britsch- Guyana, daar- 

 over de volgende bijzonderheid mede: 



"Onverwachts hoorden wij , op eene aanmerkelijke hoogte van den 

 berg Hamikipang gestegen, de bekende stem van het Kliphoen op 

 eenen geringen afstand. Mijne leidslieden begaven zich onmidde- 

 lijk derwaarts, doch keerden spoedig terug om ons te beduiden, 

 dat wij hen voorzigtig en zachtjes zouden volgen. De moeite, die 

 wij ons gaven om een duizendtal passen op handen en voeten door 

 het boschaadje te kruipen, werd weldra rijkelijk beloond, en mijne 

 opgewekte weetgierigheid werd ten volle bevredigd; want terwijl 

 wij ons behoedzaam naast onze Indianen nedervleiden en uitzagen, 

 waren wij getuigen van een der zeldzaamste tooneelen, die de die- 

 ren-wereld kan aanbieden. Een troep van deze heerlijk schoone 

 vogels namelijk hield zich, op de gladde vlakte van een rots- 

 blok, onledig met dansen, — een feit, dat nog door vele ornitho- 

 logen werd betwijfeld, doch waarover ik reeds veel had gehoord 

 van mijnen broeder, en van andere Indianen. Een twintigtal man- 

 netjes en wijfjes zaten als aanschouwers rondom de dansplaats op 

 de takken van het kreupelhout, dat de rots omgaf, terwijl zij, 

 duidelijk opgetogen , eigenaardige geluiden maakten. In hun mid- 

 den was één der mannetjes aan het dansen , in trotsch gevoel van 

 zyne eigenwaarde. Hij spreidde den staart zoo ver mogelijk uiteen en 

 bewoog dien tefkens op en neder, even als zijne vleugels. Nu eens 

 rigtte het dier zich benedenwaarts , dan eens sprong het regt in de 

 hoogte en zoo huppelde het in bevallige bewegingen zoo lang in 

 het ronde , totdat het vermoeid werd , als wanneer het onder het uiten 

 van een bijzonder vreemd geluid, naar de omringende makkers vloog, 

 terwijl genoegzaam gelijktijdig zijne plaats door een ander mannetje 



