HET STEENZOUT EN ZIJNE BEGEI-EIDERS. » 



opgeslagen, en nog nimmer is het gebeurd, dat een brand deze plaatsen 

 verwoestte. De rondspattende zoutdeeltjes doordringen zoodanig al het 

 houtwerk der woningen, dat de balken dezer huizen eenigen tijd in het 

 vuur kunnen verblijven, zonder vlam te vatten. 



Keeren wij nog eens tot den Dürrenberg in het Salzburgsche terug , 

 zoo kumien wij de gevolgtrekking maken, dat de daar gebruikelijke 

 wijze van zout winnen op de omstandigheid berust, dat het zout in 

 eenen berg aanwezig is, waaruit men de pekel aan den voet des 

 bergs kan laten afvloeijen, en verder voortleiden. Anders is de 

 wijze van verkrijgen van het steenzout op vele plaatsen van Duitsch- 

 land, in Baden, Wurtemberg enz. Daar vindt men mede veelvul- 

 dig steenzout, in oudere en jongere formatiën, en vaak op merke- 

 lijke diepte onder den bodem der dalen. Zeer eenvoudig is hier de 

 wijze van gewinning; in een bodem, waaronder men steenzout ver- 

 moedt, boort men met den grondboor een gat, en zoodra men daar 

 eene zoutlaag aantreft, laat men er water in vloeijen. De zoutlaag 

 wordt nu allengskens aangetast en opgelost, en wanneer het water 

 daarvan genoeg heeft opgenomen, wordt het omhoog gepompt en uit- 

 gedampt, terwijl weer zuiver water wordt toegevoerd. 



Deze wijze van zoutwinning is niet nieuw : de Chinezen kennen haar 

 reeds lang; zij moeten boorgaten van 1800 tot 3000 voet diepte be- 

 zitten; zij brengen daaruit het zoute water door bamboesbuizen, van 

 onderen met kleppen voorzien, naar boven. 



Soms komt het met zout beladene water ook van zelf in bronnen 

 voor den dag; het is dan meestal niet zoo met zout beladen, en men 

 dampt het dan niet terstond uit , omdat daartoe te veel brandstof zoude 

 gevorderd worden , maar gebruikt dan den gradeertoestel , zooals die ook 

 bij de gewinning van het zout uit het zeewater bij ons te lande wordt 

 toegepast; deze gradeertoestel zal trouwens onzen lezers, na al het in 

 de laatste jaren over het zout geschrevene en gesprokene , wel niet be- 

 hoeven herinnerd te worden. 



Zoute bronnen breken soms met groote ki-acht uit de diepten der 

 aarde naar boven. Midden in Nauheim, in Keurhessen, brak in den 

 nacht van den 21 — 22 Dec. 1846 uit een verlaten boorgat met vreese- 

 lijk geruisch een kokende pekelstroom, die 20 voet hoog boven den grond 

 opsprong en eene zuil van bijna eens mans dikte vormde, die kokend 



