IQ HET STEENZOÜT EN ZIJNE BEGELEIDERS. 



waar reeds Jakob en zijne zonen hunne kudden weidden. Onder den 

 kleibodem van Egypte vindt men den ouden zeebodem op groote diep- 

 ten terug. 



Wij verlaten het vruchtbare Egypte, en leggen een weg van drie 

 dagreizen af door de dorre zandwoestijn , die het Nijldal begrenst. 

 Plotseling komen wij aan den oever van eenige binnenmeren, met 

 dorre oevers, waarin het water zeer laag staat. Het water van die 

 meren is sterk zoutachtig, en stelt onzen bi-andenden dorst op eene 

 droevige wijze te leur. 



Welk een verschil met Beneden-Egypte ! Daar hebben wij het land 

 verlaten op een tijd, dat het heerlijke Nijlwater zijn hoogsten stand 

 innam en hier vinden wij eenige lage, zoute binneimieren ! — Maar 

 ziet! de Nijlwateren dalen allengskens en keeren binnen hunne gewone 

 oevers teruo-. Nu rijst de waterspiegel van onze natronmeren, en als 

 de Nijl nabij zijn laagsten stand is, zal het water in onze meren het 



hoogst zijn. 



Wat verschijnsel is dit? Is er eene gemeenschap tusschen den Nijl 



en onze meren; hoe werken deze in omgekeerde verhouding? — De 



verklaring van het feit zal spoedig gevonden worden, en door hare 



eenvoudigheid onze lezers verrassen. 



De bodem der natroimieren is de oude zeebodem, welke met den 



bodem, waarop de klei van het Nijldal rust, in gemeenschap staat. 



Het water van den Nijl dringt langs dien onderaardschen bodem, on- 

 der het dorre zand der woestijn heen, naar de natroimieren. Maar 



voor den weg, dien wij in drie dagreizen konden atleggen, heeft het 

 Nijlwater langen tijd noodig ; vooi-ts is het eerste water, wat tot de 

 natronmeren doordringt, nog aan den sterken invloed der Afrikaansche 

 zomerzon blootgesteld, en eerst in later jaargetijde kan de onderaard- 

 sche aanvoer van water met de door verdamping veroorzaakte daling 

 van den waterspiegel evenwigt maken, en eindelijk eene rijzing ver- 

 oorzaken. Deze rijzing duurt voort, totdat de ouderaai-dsche kanalen 

 door het sterke vallen van het Nijlwater, haar water weder in deze 

 rivier beginnen uit te storten, en eindelijk, wanneer de Nijl zijn 

 laagsten siand heeft, beginnen de natronmeren door verdamping weder 

 hun water te verliezen. 



De oude zeebodem, waarin zij gelegen zijn, bestaat uit klei, die 



