DE VLIEGENDE VISCH VAN 1857 EN 1657. 23 



groeid zijn van de dwai-se uitsteeksels der niggewervelen ; daardoor 

 schijnt het, alsof er eene rij van ringen is, die de zwemblaas om- 

 sluit, en de zwemblaas loopt door dat kanaal op gelijke wijze bijna 

 als de arteria vertebralis door de gaten van de dwarsche uitsteek- 

 sels der halswervelen (bij den mensch) heenloopt. Te meer zon- 

 derling is dit, omdat de natuur gewoonlijk slechts voor slagaderen 

 zulke inrigtingen vormt : hoewel wij eenige overeenkomst met dit kanaal 

 der vliegende visschen vinden in den tweehokkigen beenigen koker voor 

 de zwemblaas bij den donderaal, cobitis fossilis L. Bij eenen exocetus 

 van zes en een tweede duim lengte is de zwemblaas 3,6 duim lang 

 en 0,9 breed, en kan zij drie en een halve cubiek duim lucht in zich 

 bevatten. Deze blaas beslaat dus meer dan de helft van het geheele 

 ligchaam en kan men daaruit gemakkelijk nagaan, hoe ligt de exocetus 

 zijn moet, en gevolgelijk hoe gemakkelijk hij in de lucht kan zweven. 

 De vinnen verdienen niet minder onze opmerkzaamheid, daar zij de 

 werktuigen tot het vliegen van den exocetus zijn. De buikvin, welker 

 eerste straal zeer kort is, heeft zes stralen en is een weinig vóór het 

 midden van den buik geplaatst; de aarsvin is kort en heeft negen stra- 

 len; de rugvin elf stralen. De staartvin is gevorkt, de stralen van het 

 onderste gedeelte zijn langer dan die van het bovenste en digt aan el- 

 kander geplaatst: hun getal is tweeëntwintig. De borstvin is bijna zoo 

 lang als de geheele tronk; hare stralen, ten getale van twaalf, zijn 

 zeer krachtig, niet zeer gespleten en daardoor minder buigzaam. Deze 

 vin wordt bewogen door buitengewoon sterk ontwikkelde spieren, rust 

 op een breed, beenachtig voetstuk (schoudergewricht, opper-armbeen, 

 ellepijp, spaakbeen enz.), en is in hare bewegingen vrijer dan bij an- 

 dere visschen. De borstvin van eenen jongen exocetus van 5,8 duim 

 lengte, biedt aan de lucht eene oppervlakte van 3j^ duim. De negen 

 zenuwen, welke naar de stralen dezer vin loopen, zijn bijna driemaal 

 dikker dan de zenuwen, die naar de buikvinnen gaan. Door proefne- 

 mingen met galvanische electriciteit heeft men bevonden, dat als de 

 uitstrekkende spieren van de borstvinnen geïrriteerd worden, die vin- 

 nen zich met eene kracht van de borstkas verwijderen vijfmaal sterker 

 dan die van de buikvimien in gelijke omstandigheden. 



De vliegende visch leeft in scholen of troepen en verlaat eveneens 

 troepsgewijze het water, om in de lucht te zweven. Dit zonderlinge 



