DE KAMELEON. 53 



stelt een buitengewoon groot gezigtsveld te omvatten en zoo des te 

 beter op zijne prooi te loeren. 



Het ligchaam is betrekkelijk kort , hoog en van ter zijde zamenge- 

 drukl. Zoowel langs den rug als langs de middellijn van den buik 

 loopt een soort van kam , die zich van onderen over de als een zak 

 naar beneden hangende keel tot aan de onderlip uitstrekt. Achter- 

 waarts gaat het ligchaam als het ware plotseling over in den rolron- 

 den, zeer langen staart, welker lengte die van het ligchaam overtreft. 

 Deze staart is voor den Kameleon een hoogst gewigtig werktuig. 

 Het is namelijk een grijpstaart , gelijkende naar dien , waarvan de 

 slingerapen en eenige andere zoogdieren zich bedienen, om zich op 

 de takken der boomen , waai-op zij hun leven doorbrengen , vast te 

 houden. Onder alle overige kruipende dieren, die van pooten voor- 

 zien zijn , is de Kameleon het eenige , dat van de natuur dit hulpmiddel 

 ontvangen heeft. Alleen bij vele slangen tretfen wij mede een der- 

 gelijken gi'ijpstaart aan, die tot hetzelfde oogmerk dient. 



Doch is de Kameleon werkelijk een » kruipend dier ?" zullen welligt 

 sommige lezers vragen. Inderdaad , indien wij tot de klasse van dieren , 

 die het eerst van onzen i.yonet den naam van Reptilien of Kruipende 

 dieren ontving, alleen zulke dieren bragten, die werkelijk kruipen, 

 dan zoude daai-uit een groot aantal moeten verwijderd worden , die 

 thans door alle dierkundigen onder dezen algemeenen naam begrepen 

 worden, en wel in de allereerste plaats de Kameleon, die ninmaer 

 liruipt en ook door zijne geheele bewerktuiging daartoe buiten staat is. 

 Het dier is daai-toe veel te hoog op de pooten en gelijkt in dit opzigt 

 werkelijk meer op een zoogdier dan op andere Reptilien. Doch even- 

 min is de Kameleon in staat om op den grond behoorlijk te loopen. 

 Ziehier de wijze waarop hij zich voortbeweegt, wanneer hij zich op 

 vlakken bodem bevindt. Hij ligt eerst een der voorpooten op , maar 

 alvorens dien neer te zetten, houdt hij hem eenigen tijd in de lucht 

 al rondtastende , als zocht hij naar een plekje dat een goed steunpunt 

 aanbiedt. Eindelijk zet hij den voet op den grond en ligt dan zeer 

 langzaam den kruiselings daartegenover geplaatsten achterpoot op, ver- 

 volgens even langzaam en weder rondtastende den anderen voorpoot en 

 den tweeden achterpoot. Zoo beweegt het dier zich met eene be- 



