DE KAMELEON. 55 



voelt inderdaad slechts weinig behoefte om van plaats te veranderen. 

 Hij vervolgt zijne prooi slechts zelden, maar de argelooze insekten, 

 waarmede hij zich voedt, komen van zelf onder zijn bereik. Hij is te 

 vergelijken bij eenen visscher, die zijnen hengel in een vischrijk wa- 

 ter uitwerpt en uren lang op dezelfde plaats blijft, omdat hy de zeker- 

 heid heeft telkens een visch op te halen. Wat de hengel voor den 

 visscher is, dat is de tong voor den Kameleon, alleen met dit verschil, 

 dat de visscher met taai geduld op den dobber zit te turen en eerst 

 ophaalt als hij behoorlijk beet heeft , en ook dan nog wel eens den 

 buit mist, terwyl daarentegen de Kameleon als een kat loert, zijne 

 oogen te gelijk naar voren, ter zijde en half naar achteren rigt en, 

 zoodra hij een insekt ontwaart, dat onder zijn bereik is, zijnen hengel, 

 dat is zijne tong, met bliksemsnelheid uitschiet en daarbij zelden of 

 nooit mistast. 



Die tong, dat vangwerktuig des Kameleons, is voorwaar niet het 

 minst opmerkelijke deel in dit in zoovele andere opzigten opmerkelijk 

 gevormd dier. De straks gebezigde gelijkenis met sommige klimvo- 

 gels wordt hierdoor nog sprekender. Die tong namelijk is, wanneer 

 zij in den wijden bek bevat is, dik en vleezig als die der Papegaai- 

 jen, doch daarentegen wordt zij dun en lang als die der Spechten, 

 wanneer zij uitgeworpen wordt. Zijn maaksel is intusschen geheel an- 

 ders en verdient wel, dat wij er eenige oogenblikken bij stilstaan, 

 al veroorlooft de strekking van dit opstel niet al de merkwaardige bij- 

 zonderheden te vermelden, die het ontleedkundig onderzoek van een 

 groot getal natuuronderzoekers daarin hebben aan het licht gebragt. 



Deze tong bestaat uit drie hoofddeelen. Vooreerst het dikkere 

 voorste gedeelte, dat in werkelijkheid de eigenlijke tong is (zie fig. 5, 

 7, 8, 9), en waaraan men van voren (fig. 6) eene min of meer trech- 

 tervormige holte waarneemt, waarin een kleverige slijm wordt afge- 

 zonderd. Deze holte wordt van boven begrensd door een soort van 

 lipje (6), dat het uiteinde is van eene kussenachtige verdikking op het 

 vooreinde der tong, terwijl daaraan van onderen een dergelijk meer 

 vooruitstekend lipje (c) beantwoordt. Deze gedaante is tamelijk juist 

 vergeleken geworden bij die van eene tweelippige bloemkroon. 



Het tweede hoofddeel van de tong is weinig zigtbaar, zoolang 



