60 DE KAMELEON. 



klein gedeelte de waargenoraene verschijnselen verklaren. Niet waar- 

 schijnlijk is het ook dat het licht hier eenen scheikundigen invloed 

 uitoefent , omdat de afwisseling van kleur , hoewel langzaam , daartoe 

 toch te schielijk plaats heeft en bovendien de eens ontstane kleui- 

 geenszins blijvend is, maar, althans gedurende het leven , weldra weder 

 voor eene andere, reeds vroeger op dezelfde plek aanwezige klem- 

 plaats maakt. Maar het licht, vooral het dag- en zonlicht, oefent op 

 den Kameleon denzelfden invloed uit als op alles wat leeft. Het wekt 

 het dier op , versterkt zijne geheele levenswerkzaamheid , zijnen bloeds- 

 omloop en ademhaling. 



Kumien niet de beide laatstgenoemde verrigtingen in oorzakelijk ver- 

 band met die zonderlinge kleursveranderingen staan? Velen hebben 

 het vermoed. Men heeft daarbij gewezen op het zeer uitgebreide 

 ademhalingsstelsel des Kameleons; men heeft de aandacht gevestigd op 

 de losheid zijner huid, die slechts hier en daar met de onderliggende 

 spieren zamenhangt, terwijl in de tusschenruimten de lucht dringt in 

 de daar aanwezige zeer dunwandige zakken , die met de longen zamen- 

 hangen. Zijn deze gevuld, dan wordt de huid gespannen en neemt 

 hai-e doorschijnendheid toe, zoodat vroeger verborgen kleurende dee- 

 len er nu doorheen kunnen schemeren. Eindelijk heeft men ook de 

 kleur van het bloed ingeroepen; elk weet, dat aderlijk bloed altijd 

 blaauw door de huid schemert. De Kameleon nu bezit, even als alle 

 Reptiliën, een gemengd bloed; dit is slagaderlijk en aderlijk beide en 

 het scheen, alsof men de verandering van kleur der huid derhalve 

 verklai-en kon eensdeels door de veranderlijke hoeveelheid bloed , welke 

 door de huid stroomt, anderdeels door de verschillende betrekkelijke 

 -hoeveelheid van het meer levendig roode slagaderlijke en het donker- 

 der gekleurde aderlijke bloed. 



Bij eene naauwkeuriger overweging van hetgeen de waarneming en 

 een meer zorgvuldig onderzoek leeren , blijkt het echter al ras , dat deze 

 verkhu'ingen onvoldoende zijn. Ademhaling en bloedsomloop kunnen 

 medewerken tot het te voorschijn roepen dezer kleurwisselingen, maar 

 zij vermogen niet deze geheel te verklaren. Zonder hier de gronden 

 voor deze ontkenning uiteen te zetten, waartoe het noodig zoude zijn 

 in te vele anatomische en physiologische bijzonderheden te treden, zij 



