DE KAMELEON. Ql 



het hier voldoende te doen opmerken, dat sommige der boven ge- 

 noemde tinten op die wijze onmogelijk kunnen verklaard worden, dewijl 

 de kleur van het bloed niet zoo veel verschil oplevert en de verande- 

 ring in doorschijnendheid der huid nimmer zoo groot is, dat daardoor 

 kleuren zouden zigtbaar worden, waarvan vroeger geen spoor herken- 

 baar was. 



Ook is er nog eene andere, meer dadelijk overtuigende reden 

 waarom de genoemde verseliijnselen aan eene andere o-rondoorzaak 

 moeten worden toegeschreven. 



Het vermogen tot kleur s verandering is namelijk geenszins uitsluitend 

 aan den Kameleon eigen. Integendeel, er zijn een aantal dieren die 

 hetzelfde vermogen bezitten , hoewel dan ook in eenen oevinaeren 

 graad. 



Vooreerst heeft men het waargenomen bij verscheidene andere hao-e- 

 disachtige dieren : bij de Calotessoorten en de zoogenaamde vliegende 

 draakjes van den Oostindischen archipel, bij de Zuid-Amerikaansche 

 Polychriis en /Ino/mssoorten. Maar ten tweede ook bij de Euro- 

 peesche boomvorschen en kikvorschen. De boomvorschen kunnen hunne 

 levendig groene kleur tijdelijk met eene bruine verwisselen. Hetzelfde 

 kunnen de gi-oene kikvorschen (Rana viridis s. esculenta), terwijl de 

 bruine kikvorschen {R. temporaria) , die steeds met grootere of kleinere 

 zwarte vlekken geteekend zijn, zich beurtelings donkerder of bleeker 

 van kleur vertoonen, waarbij sommige der zwarte vlekken veel kleiner 

 worden of zelfs verdwijnen kunnen. Elk onzer lezers kan er zelf de 

 proef van nemen, door eenen gewonen kikvorsch in eenen doek te wik- 

 kelen en daarin eenigen tijd te laten verblijven. Hij zal er merkelijk 

 verbleekt uitkomen en later weder zijne vroegere kleur aannemen. 



Alle de laatstgenoemde dieren behooren echter nog met den Kame- 

 leon tot dezelfde klasse en hebben bovendien met dezen de los het 

 ligchaam omgevende huid gemeen, terwijl er ook onder hen zijn 

 gelijk de Westindische Polychrus marmorattis, wier longen van lange 

 zakvormige aanhangsels voorzien zijn. Maar geheel overeenkomstige 

 kleurwisselingen neemt men ook waar bij de inktvisschen (Sepia, Lolicjo), 

 dieren, die tot de orde der koppootige Weekdieren behooren en der- 

 halve geen rood gekleurd bloed en geen longen, maar kieuwen hebben. 

 Bij dezen zijn derhalve geheel andere oorzaken in het spel. 



