64 DE KAMELEON. 



in het water leven en, naar het schijnt, uit eeue enkele vormlooze ge- 

 leiachtige massa bestaan, die allerlei gedaanten kan aannemen, op eene 

 dergelijke wijze als wij het boven van de chromatophoren gezien heb- 

 ben. Alleen dit kunnen wij ten aanzien der laatsten er nog bijvoegen , 

 dat het gebleken is, dat hunne vormveranderingen onder het beheer 

 van het zenuwstelsel staan. Daarmede in overeenstemming is de waar- 

 neming, dat de kleurswisselingeu te voorschijn geroepen worden door 

 verschillende prikkels, door aandoeningen van vrees en toorn, in het 

 algemeen door hartstogten en driften. En hier leeren wij ten slotte 

 den Kameleon van eene geheel andere zijde kennen, dan van waaruit 

 men hem gewoonlijk beschouwt. Wel verre dat hij het vermogen zoude 

 bezitten zulk eene kleur aan te nemen, als het beste strooken zoude met 

 de hem toegedichte bedoeling van zich door de gelijkheid met de om- 

 ringende voorwerpen aan het oog van andere wezens te onttrekken 

 is juist in den toestand van volkomen rust die kleur zoodanig, dat het 

 dier ligt voor een uitwas van den tak zelven of voor eenen grooten 

 paddestoel zoude kunnen gehouden worden. Maar zoodra als de honger 

 hem tot werkzaamheid aanspoort, als zijne begeerlijkheid gewekt 

 wordt, of als eenige drift of aandoening zijn bloed sneller doet rond- 

 stroomen, dan verraadt hij zijne tegenwoordigheid door de sterker met 

 die van den algemeenen ondergrond en van de omringende voorwerpen 

 contrasterende tinten, die aan zijne huid te voorschijn komen. De 

 Kameleon, wel verre van zijn zonderling vermogen dienstbaar te ma- 

 ken aan zijn eigenbelang, toont daarin veeleer zijne zwakke zijde. Hij 

 is de huichelaar, de veinsaard niet, waarvoor men hem heeft willen 

 doen doorgaan. Maar hij is als de man, die anderen zoekt te ver- 

 schalken en daarbij door zijne eigene hartstogten, waarover hij geen 

 meester is, verraden wordt. 



