EEN VREEMD GEREGT EN EENE GEOLO- 

 GISCHE MERKWAARDIGHEID. 



Te midden der liooge vlakte van Mexico, gelegen op 2300 Ned. 

 ellen boven het oppervlak der zee, bevinden zich twee groote meren, 

 waarvan het eene, dat van Chalco, zoet water, het andere, dat van 

 Texcoco, zout water bevat, en van elkander slechts door de stad Mexico 

 gescheiden zijn. 



Virlet-d'aoust was aldaar getuige van een verschijnsel, dat in twee 

 tamelijk uiteenloopende opzigten merkwaardig is. Wij laten hier zijne 

 eigene woorden volgen: 



i)De bodem dezer meren wordt gevormd door een grijsachtig wit 

 gekleurd slijk van moeras-kalksteen, dat nog steeds voortgaat zich te 

 vormen, zoo als bewezen wordt door de daarin bedolven overblijfselen 

 van menschelijke kunstvlijt. Overal waar wij, in de drooggelegde ge- 

 deelten, in de gelegenheid waren de kalk- of mergellagen te onder- 

 zoeken, werden wij verrast door daarin kuitsteenen of oölithen ver- 

 spreid te vinden, die volmaakt overeenstemden, zoowel wat gedaante 

 als grootte aangaat, met de oölithen van het jurastelsel; en eens toen 

 wij ons bevonden bij een onzer vrienden, den heer J. c. bowrinö, 

 eenen bekwamen scheikundigen, die bestuurder is der zoutw erken van 

 Texcoco, en dat wij zijne aandacht vestigden op deze omstandigheid , 

 die goed waarneembaar was in eenige greppels, welke hij deed graven, 

 merkte hij op zijne beurt aan, dat die oölithen niet anders waren dan 

 insekten-eijeren, welke omkorst waren door den kalksteen, die zich 

 dagelijks in het meer afzet. 



Dit feit scheen ons belangrijk genoeg toe om de waarheid daarvan 

 door eigen onderzoek te bevestigen en op het tijdstip, dat het eijer- 

 leggen in den grootsten overvloed zoude plaats hebben, namelijk in de 

 maand October, keerden wij naar de plaats terug, in gezelschap van 

 de H.H. I. GüiLi.EMiN, ingenieur der mijnen, en e. cravéri en pou- 

 MARÈDE , scheikundigen , die evenzeer verlangden er getuige van te zijn. 



Inderdaad zagen wij toen , hoe duizenden van vliegende insekten , 

 eerst in de lucht fladderden en dan , tot op eene diepte van ver- 

 scheidene voeten en zelfs vademen onderdompelende , hunne eijeren 



