98 KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VIS3CHEN. 



het water tijdelijk verlaten, hetzij om hunne prooi te verrassen, hetzij 

 om ander dan hun gewoon voedsel op te zoeken , hetzij om water op 

 te sporen, als dat, waarin zij zich ophielden, begint te ontbreken. De 

 wijzen nu, waarop verschillende visschen die handelingen uitvoeren, 

 hebben wij in het opsclirift van dit artikel reeds kortelijk gemeld ; 

 sommigen kruipen, anderen loopen, nog anderen springen en eindelijk 

 zijn er die tegen regtopstaande vlakten opkruipen, eene verrigting die 

 men gewoon is klimmen te noemen. 



Wij beginnen met een' visch, die ongetwijfeld aan al onze lezers 

 bekend is , met den aal. Wij stellen ons voor later aan dezen in 

 vele opzigten merkwaardigen visch een afzonderlijk opstel te wijden, 

 en zullen ons hier dus slechts bepalen tot het beschouwen van het 

 doel waartoe en de wijze waarop hij uit het water kruipt, benevens 

 van de middelen, die hem daartoe in staat stellen. 



De aal [Muraena Anguilla L.) behoort tot de visschen met weeke 

 vinstralen en zonder buikvinnen {Malacopteryijü apodes). Zijne vlugge 

 bewegingen, zijne bevallige kronkelingen, zijne slanke gedaante zouden 

 hem reeds tot een der opmerkelijkste visschen maken , al onderscheidde 

 hij zich niet bovendien door eenige andere bijzonderheden , die hem zoo 

 uitnemend geschikt maken om op het drooge te kunnen vertoeven. Zijn 

 ruggestreng bestaat uit honderd en zestien wervelbeenderen, die smal 

 te zamengedrukt en zoodanig zamengevoegd zijn, dat die ruggestreng elke 

 beweging uitvoeren en in alle rigtingen gebogen kan worden. Bovendien 

 zijn zijne korte ribben zeer bewegelijk aan de dwarsche uitsteeksels der 

 wervelen bevestigd. De aanhechtingspunten der spieren worden be- 

 langrijk vermeerderd, en ten gevolge daarvan de werkzaamheid der 

 spierbundels verhoogd, door eene menigte kleine beentjes, welke tus- 

 schen de .spierbundels als ingeschoven zitten, gemeenlijk graten genoemd 

 worden en waarvan de grootsten het digtst bij den kop geplaatst en 

 als eene Y gevorkt zijn. De geheele huid van den aal is met eene 

 eigenaardige, slijmige, taaije vloeistof overtrokken, die afgescheiden 

 wordt uit zeer kleine kliertjes, welker uitlozingsbuizen in de huid met 

 vrije uiteinden eindigen, en die voornamelijk geplaatst zijn rondom de 

 lippen, de oogen, de neusgaten en vooral langs de geheele zijdeling- 



