KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VISSCHEN. 99 



sche lijn van het ligcliaam. Dit slijm nu maakt de huid van den aal 

 zoo glibberig, dat men de kleine schubben, die haar bedekken, noch 

 zien , noch voelen kan ; vandaar ook dat men voorheen meende , dat de 

 aal geene schubben bezat en dat mozes het nuttigen van dezen visch 

 aan de Israëlieten verbood. In gedroogden toestand echter zijn die 

 schubben zeer goed te vinden , en heeft men zelfs in het noorden van 

 Europa er gebruik van gemaakt , om aan de gevels der huizen zekeren 

 glans te geven door aalschubben te vermengen met den kalk , waarmede 

 de huizen bestreken worden. Dat slijm is de oorzaak van het vlugge 

 uit de handen glippen, waardoor de aal zelfs zijnen naam ontvangen 

 heeft: fivpeiv , in het latijn muraena, beteekenende iets wat als water 

 door de handen loopt. Echter zal de aal des te ligter uit de hand van 

 dengene, die hem aanvat, ontglippen, hoe vaster hij knijpt en hoe meer 

 moeite hij doet om hem vast te houden ; immers , juist door dat knijpen 

 vinden de spieren van den aal een geschikt vast punt om zich daarop 

 te kunnen zamentrekken en uitstrekken ; en dat in dit geval zijne spier- 

 kracht zeer belangrijk is, daarvan is iedereen overtuigd, die slechts 

 eenmaal beproefd heeft een aal in de hand te houden. 



De kieuwen en kieuwopeningen van den aal zijn op eene eigenaar- 

 dige, van de meeste visschen onderscheidene wijze ingerigt. Het is 

 bekend, dat de visschen sterven, zoodra de kieuwen droog worden: 

 men wil dat het bloed in de haarvaten, die zich door het kieuwvlies 

 verspreiden, eene te groote drukking op de wanden der vaten zou uit- 

 oefenen, te groot, omdat de buitenste oppervlakte dier vaatwanden niet 

 gesteund wordt door de tegendrukking van de middenstof waarin de 

 visschen leven; dat zoodoende de vaatwanden zouden verscheurd wor- 

 den en het bloed er uit treden (lacépède). Anderen willen, dat de 

 kieuwvliezen en de bloedvaten verdroogen en zij daardoor het bloed 

 niet meer zouden kunnen rondvoeren, gevolgelijk neemt dit geen zuur- 

 stof meer tot zich , en de dood van het dier is het onmiddellijk gevolg 

 van gebrek daaraan, gelijk bekend is. Welke van beide gevoelens nu 

 ook het ware zij, het vochtig blijven van de kieuwen is de eerste 

 voorwaarde tot het in leven blijven der visschen; en zulke visschen, 

 welke door eene bijzondere inrigting hunne kieuwen lang vochtig kun- 

 nen houden , zullen langer buiten het water kunnen blijven leven dan an- 



7* 



