100 KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VISSCHEN. 



deren, welke eene zoodanige inrigting niet bezitten. De kieuwopening 

 is bij den aal zeer klein, digt bij de borstvinnen geplaatst en half- 

 maanvormig van gedaante. Het kieuwschikl (operculum) sluit de opening 

 volkomen af, en zoodra het vast aangedrukt is, verspreidt zich het slijm 

 uit de kliertjes van den kop gelijkmatig over den geheelen toestel en 

 belet de verdamping van het water , dat zich in den kieuwtoestel heeft 

 opgehoopt. Nu zou die verdamping, en tengevolge daarvan de uit- 

 drooo'ing der kieuwvliezen toch plaats kunnen vinden, namelijk door 

 den mond — immers zoowel als het water, door den mond ingezwolgen , 

 door zekeren gang in de kieuwen komt, kan ook de waterdamp langs 

 denzelfden weg uit den mond zich ontlasten , — dit wordt evenwel vol- 

 komen belet door de naauwkeurige sluiting van de mondopeniug, door 

 middel van het over de bovenlip als 't ware heenleggen van de langere 

 en meer vooruitstekende onderlip. Men begrijpt gemakkelijk, dat de 

 aal, op deze wijze, gedurende eenen geruimen tijd het leven kan 

 houden buiten het water, maar hoe lang hij het ook in dien toestand 

 moge uithouden, eindelijk is toch alle zuurstof verbruikt, en krijgt hij 

 eene onweerstaanbare behoefte om nieuwen voorraad op te doen , dat 

 is: hij moet ademhalen. Bewonderen wij hierin de wijsheid van den 

 Schepper, die den aal het instinct gaf om zijne togten op het droo^ 

 bij voorkeur juist dan te ondernemen als de lucht vochtig is en de 

 planten met daauwdruppels overdekt zijn, namelijk bij nacht. Nu valt 

 het hem gemakkelijk om zijne kieuwen op nieuw te bevochtigen, en 

 hij bci'eikt het doel van zijnen strooptogt, zonder dat zijne gezond- 

 heid lijdt. 



Beschouwen wij nu de wijze, waarop de aal kruipt op het drooge, 

 dat is gebruik maakt van zijne spieren en geholpen wordt door het 

 slijm der huid en de volkomen afgesloten kieuwen. Zonder ooit een 

 aal te hebben zien kruipen, kan men uit zijn, in zeer vele opzigten 

 met dat der slangen overeenkomend ligchaara gemakkelijk besluiten , dat 

 hij op gelijke wijze als de slang zich op het drooge bewegen moet. In 

 het water is dit evenwel anders : de slang volbrengt in het water dezelfde 

 bewegingen als o[) het land, doch omdat het water een veel minder 

 vast steunpunt voor hare spieren oplevert, zoo valt die beweging haar 

 moeijelijk en zal zij gevolgelijk op het di-ooge sneller en gemakkelij- 



