KKÜIPENDE, LOÓPENDE, SPRINGENDE EN KLIMSIENDE VISSCHEN. 101 



ker vooruit gaan: de slang kan niet zwemmen, in de juiste beteekenis 

 van het woord; zij kruipt, in het water als op het land; de aal integen- 

 deel zwemt zeer goed, omdat hij geenszins eene slang, maar een echte 

 visch is. Om te zwemmen is de aal volkomen ingerigt: behalve de 

 borst- en aarsvinnen heeft hij eene zeer lange rugvin , die met de staart- 

 vin in één loopt. Die staai'tvin nu, welke aan de slangen ontbreekt, 

 is als 't ware een krachtige wrikriem, waarmede de aal zoowel regts 

 als links het water wegstuwt, en dus in eene regte lijn voortschiet 

 ten gevolge van de elkander vernietigende schuinsche stooten. De aal 

 het water willende verlaten zwemt naar den oever en schuift zijn lig- 

 chaam, met den kop vooruit, door eene laatste krachtige zwembeweging 

 met den staart , een eindweegs op het drooge : thans echter houdt hij 

 als 't ware op visch te zijn en wordt slang, dat is: zijne vinnen worden 

 hem nu nutteloos. Zijne wijze van plaatsverandering wordt nu eene 

 toepassing van de leer des hefbooms en wel van dien van de derde 

 soort. Hij wringt zijn ligchaam in eene i-eeks van elkander opvolgende, 

 horizontale bogten, die, zich van den kop tot den staart bewegende, 

 bij afwisseling weder regt gemaakt en op nieuw gekronkeld worden. 

 Stellen wij ons voor dat de afil regt uitgestrekt op den grond ligt. 



Eerste stap. Tweede stap. Derde stap. Vierde stap. 



De kop a (fig. 1), is het rust- of steunpunt; het ligchaam c de last 



