KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VISSCHEN. 103 



en de linker spierbundels in den vierden stap (fig. 11 en 12), in 

 plaats van de regter in den tweeden, en dus de bogten beurtelings 

 naar regts en links uitsteken , is wel niet noodzakelijk , maar wel waar- 

 schijnlijk, als wij nagaan, dat men zulk eene afwisselende inspanning 

 van gelijkwerkende spieren waarneemt bij bijna alle bewegingen van 

 het ligchaam van een dier, b. v. bij het gaan der viervoetige dieren; 

 wij hebben ons daarvan echter niet kunnen overtuigen. Dat de aal 

 op deze wijze, dat is met horizontale bogten, kruipt en niet met verti- 

 kale, zoo als men somtijds op platen het kruipen der slangen afgebeeld 

 ziet, kan iedereen ligtelijk zelf waarnemen, ook is dit het gevoelen 

 van RiCHERAND en bérard ten opzigte van het kruipen der slangen. 

 Het slym, waarmede de aal overdekt is, beneemt een groot gedeelte 

 der wrijving van zijn ligchaam op den grond en maakt gevolgelijk het 

 kruipen gemakkelijk. 



Het doel van die togten uit het water bestaat gewoonlijk in het zoe- 

 ken van wormen en slakken, maar vooral ook in het nuttigen van pas 

 gezaaide erwten, zoogenaamde peulen en doperwten, waarvan de aal 

 een groote liefhebber is. Hij weet die zaden zeer goed uit de tuinen 

 op te graven, gelijk hij ook onder water zich een hol of schuilplaats 

 in het slijk graaft , dat twee uitgangen heeft , waarin hij niet zelden met 

 den staart eerst ingaat en gewoonlijk den dag doorbrengt om bij nacht 

 op roof uit te gaan. Dat hij ook, als het water van eene sloot of 

 eenen vijver, waarin hij zijn verblijf hield, uitdroogt, die verlaat en 

 dwars over de landerijen heen ander water opzoekt, bewijzen de spo- 

 ren, die niet zelden 's morgens in het vochtige gi'as of in jonge graan- 

 planten gevonden worden. Hij wordt op die togten ligtelijk een buit van 

 reigers, ooijevaars, kraaijen en somtijds van den mensch. Opmerke- 

 lijk is het, dat in Italië de alen nimmer uit het water gaan als de Zui- 

 dewind daar waait, (men weet dat die wind in Italië alles doet uitdroe- 

 gen) , terwijl zij bij andere winden somtijds aldaar zes dagen uit het 

 water blijven kunnen (lacépède). Dit behoeft ons echter niet te ver- 

 wonderen, daar de karper zelfs vijftien dagen lang in vochtig gras in 

 eenen kelder in het leven blijft (bloch). 



Beschouwen wij nu een anderen visch, die eveneens niet zelden het 



