KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VISSCHEN. 105 



zwemt zeer snel, haar ligchaam tevens in slangvormige bogten bewegen- 

 de, evenwel niet, gelijk wij straks gezien hebben dat de aal op het land 

 doet, in horizontale , maar in vertikale bogten; na op die wijze eenige 

 slagen gemaakt te hebben, strekt zij haar ligchaam regt uit en schiet 

 als een pijl uit den boog vooruit. Aardig is het die bewegingen waar te 

 nemen, als men eene meerslang in een goudvischglas heeft gedaan , men 

 ziet dan, dat zij, door die slingerende bewegingen, als 't ware een' aan- 

 loop neemt voor de vooruitschietende beweging, doch daar zij in het glas 

 natuurlijk belet wordt regt vooruit te schieten, zoo drijft zij wel vijf- 

 of zesmaal rond om het glas, zinkt nu hijgende op den bodem, om na 

 eene korte poos rust, van nieuws af aan te beginnen. Schi'ijver dezes 

 heeft zulk een vischje meer dan eens gedurende een geruimen tijd in 

 een goudvischglas in het leven gehouden, als een weervoorspeller, die 

 niet bedriegt: men zorge echter de opening van het glas met een netje 

 te bedekken, wijl de meerslang er zonder dat niet zelden uitspringt, 

 haar in den zomer tweemaal en in den winter eenmaal 's weeks schoon 

 water te geven , en 's winters in eene kamer waar gestookt wordt te 

 houden, bij voorkeur in de nabijheid van het venster. 



Hoewel de meerslang geenszins zonder water leven kan, zoo is toch 

 hare behoefte aan die middenstof betrekkelijk gering, hetzij omdat zij 

 of van zeer weinig zuurstof kan leven, ofwel organen heeft , die hetzij 

 uit de dampki-ingslucht , hetzij door een' bijzonderen toestel (zwemblaas?) 

 die gassoort kunnen afscheiden: iets waarin de zeelt [Cyprinus tinca L.) 

 met haar overeenkomt. Immers niet alleen verlaat zij dikwijls vrijwillig 

 het water, om, op de wijze van den aal kruipende, togtjes op het drooge 

 te ondernemen, doch bovendien blijft zij langen tijd in het leven, al 

 verdroogt of bevriest het water, waarin zij zich ophoudt. De eenige 

 voorzorg die zij neemt , bestaat hierin dat zij zich , hoe meer het water 

 verdampt of ook hoe kouder het weder wordt, des te dieper met den 

 kop vooruit in het slijk begraaft. Zij gaat dus wel uit het water om 

 prooi te zoeken, doch zoekt geene andere verblijfplaats op, gelijk de 

 aal, als zij geen water meer heeft in den poel. Ook herneemt zij op 

 nieuw hare gewone levenswijze, als hare woning weer met water ge- 

 vuld wordt, na eene weldadige regenbui of eenen aanhoudenden dooi. 

 Die eigenschap om zoo lang in het leven te kunnen blijven in zulke 



