106 KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMJIENDE VISSCHEN. 



ongunstige omstandigheden, zegt kirbij '), „bewijst, dat toen de 

 „Schepper aan deze dieren het aanzijn gaf, Hij de omstandigheden 

 „waarin zij geraken konden vooruitzag en hen genadig begiftigde met 

 „ middelen om gevaren te ontkomen , aan welke zij noodzakelijk zouden 

 „ worden blootgesteld." 



Over de wijze waarop zij kruipt behoeven wij niet te spreken , daar 

 zij in alles gelijk is aan die van den aal. Verdere merkwaardigheden 

 van dit vischje zijn, dat zij, volgens cuvier, de dampkringslucht door 

 den mond inslikt en door den anus weder ontlast , na haar in koolzuur- 

 gas veranderd te hebben, wat door ehrman is waargenomen; dat haar 

 vleesch week is en een zoogenaamden moddersmaak heeft, waarom zij 

 weinig tot voedsel voor den mensch gebruikt wordt: een familielid van 

 onze meerslang, de Cobitis barbatula L. is echter zeer goed van smaak. 

 (Deze wordt slechts vijf duim lang, is bruin gevlekt en gestippeld op 

 een' geelachtigen grond en heeft slechts zes baarden). Overigens heeft 

 men in hare kuit 137,000 eijertjes geteld. Gesner heeft haar Cobitis 

 fossilis genoemd, omdat hij meende, dat zij uit de aarde voortkwam 

 en slechts door overstroomingen, regenbuijen enz. in het water geraakte. 



Verlaten wij nu de bewoners van het zoete water en beschouwen wij 

 een paar zeebewoners, die eveneens uit het water kruipen. 



Dikwijls beweegt een ander oogmerk dan het zoeken van voedsel den 

 smelt, Ammodytes tobianus L. , om het water te verlaten, namelijk het 

 zoeken van eene schuilplaats, waar hij veilig is voor zijne vijanden; 

 hoewel hij er ook gedurende een geruimen tijd uit blijft om eten te 

 zoeken. Dit vischje, tot de weekvinnige visschen zonder buikvinnen 

 {Malacopteryyii apodes) behoorende, wordt in de Oost- en Noordzee in 

 grooten getale aangetroffen, op de kusten van Groot-Brittanje , maar 

 ook op die van ons vaderland, vooral van Zeeland. De helft van zijn 

 leven brengt hij niet alleen op , maar zelfs in het zand der oevers door ; 

 met den vloed zwemt hij naar het strand, graaft zich vijf tot zes duim 

 diep in het zand en blijft daar vertoeven, azende op worrapjes, kleine 

 schaaldieren enz., ofschoon het water met de volgende ebbe zich ver- 



') On the power, wisdom and goodness of God, by w. kirby , pag. 141. 



