110 KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE V13SCHEN. 



onder. Deze toestel geeft den zeewolf, gevoegd bij zijne grootte, een 

 woest en wreed voorkomen en werkelijk ook is hij een gevaarlijk en 

 wreedaardig dier. Wat hij eenmaal aangevat heeft laat hij niet weer 

 los ; als hij gevangen is , bijt hij als woedend om zich heen en vecht 

 als wanhopend: de visschers zijn dan ook steeds met handspaken en 

 bijlen gewapend, als zij een' zeewolf in hun bereik krijgen, om hem 

 zoo spoedig mogelijk dood te slaan. Hij bijt in alles en wel met zoo- 

 veel kracht, dat hij een lemmet van een mes in eens in stukken bijt 

 (steller) ; en schonevelde zegt , dat als hij in een ijzeren anker bijt , 

 de sporen der tanden er in gedrukt worden. Aan dat geweldige bijten 

 heeft hij ook zijnen naam „zeewolf" in vele talen en in andere die van 

 steenbijter (zie beneden) te danken. Wat de wolf is onder de land- 

 dieren, is deze visch onder de zeedieren, en ook zijn alle andere vis- 

 schen bevi-eesd voor zijne tanden , behalve de veel kleinere Cyclopterus 

 lumpus, de steenkruiper of snottolf, een zonderlinge visch, vooral 

 merkwaardig om de wijze , waarop zijne borst- en buikvinnen met 

 elkander als in eene schijf of schild vereenigd zijn. Met deze schijf 

 als een zuiger werkende bevestigt hij zich aan steenen, rotsen, aan 

 andere visschen enz. Deze visch gaat moedig op den zeewolf los , 

 vat hem door middel van gemelde schijf bij den nek en martelt hem 

 zoo lang en zonder ophouden met zijne kleine tanden, tot dat hij sterft. 

 De natuur heeft evenwel niet zonder reden den zeewolf met eenen 

 dergelijkeu, krachtigen kaauwtoestel begiftigd; immers hij heeft dien 

 noodig om zijne prooi te kunnen nuttigen : liij leeft van visschen , 

 kreeften, garnalen, krabben en vooral van schelpdieren, oesters enz. 

 Die harde schalen bijt hij met gemak aan stukken en slikt ze in ; doch 

 daar hij natuurlijk wel het weekdier, maar niet de schaal verteren 

 kan , zoo heeft hij om die reden een kort darmkanaal en eene buiten- 

 gewoon wijde aarsopening. Die dieren nu zoekt hij op het strand en 

 houdt zich daai'om den meesten tijd buiten water op, terwijl hij zich 

 langzaam voortbeweegt. In de lente legt hij zijne kuit op zeeplanten, 

 wier enz.; de eijei'en zijn zoo groot als hagelkorrels en groenachtig van 

 kleur. Men vangt hem in netten, veelal bij anderen visch, terwijl hij 

 links en regts op zijne medegevangenen rondbijt , ook wel aan lijnen 

 met haken, en in Noorwegen met ijzeren vorken, als hij op het strand 



