KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMJIENDE VISSCHEN. 119 



En ZOO nemen wij afscheid van de loopende vissclien, om over te 

 gaan tot de beschouwing van een ander zonderling middel van plaats- 

 verandering, dat sommige visschen bezitten, wij bedoelen het springen. 



Het is aan iedereen onzer lezers , zoo wij vertrouwen, bekend dat 

 er onderscheidene visschen zijn, die uit het water opspringen; de zal- 

 men springen , als zij op hunnen togt stroomopwaarts in de rivieren 

 hinderni.4sen ontmoeten (watervallen, dammen enz.), tot vijftien voet 

 hoog uit het water op. De karpers doen dit insgelijks , als zij 

 stille wateren opzoeken om kuit te schieten; bij schoon weder springt 

 de zeelt drie voet hoog uit het water op enz. Dat ook het vliegen 

 der vliegende visschen niets anders is dan een opspringen uit het 

 water en een tijdlang voortzweven op de uitgespreide vinnen, die bij 

 wijze van parachute werken, voorouderstellen wij bekend. Ook op het 

 drooge springt de visch vrij gemakkelijk, gelijk ieder weet, die met 

 den hengel gevischt heeft, en in dat geval stellig meer dan eens zich 

 gerept zal moeten hebben om een baars of voorntje meester te worden, 

 dat onder het ophalen van de lijn van den hoek afviel , op den oever 

 te land kwam , maar dadelijk haastig opspringende , weer in zijn ele- 

 ment trachtte te komen. Opmerkelijk is het dat die dieren in zoo- 

 danig geval steeds naar het water springen en zich nimmer vergissen 

 door landwaarts zich te rigten : 't is waar , dat zij misschien het water 

 zien kunnen, doch als het gras hoog is zal dit wel onmogelijk zijn en 

 toch doen zij nooit een sprong van het water af. Dit springen, zoowel 

 in het water als op het drooge, geschiedt steeds op dezelfde wijze, 

 dat is: de visch wendt zich eerst op zijde, buigt den staart zoo veel 

 mogelijk naar den kop (men beweert zelfs, dat de zalm den staart in 

 den bek neemt) en strekt zich eensklaps en zoo krachtig mogelijk 

 wederom in de lengte uit. Door die uitstrekking vindt de nu 

 horizontaal gerigte staart een vast steunpunt; werkt de in de spieren 

 gezetelde magt als die van eenen hefboom en werpt het geheele lig- 

 chaam in de hoogte; terwijl de kop als 't ware een boog beschrijft en 

 het eerst weder op den gi-ond of in het water valt. Nu gaat hij op 

 nieuw op de zijde, vormt weder een cirkel, enz. enz. en springt als 

 voren. Dit weinige zal genoeg zijn om te kunnen overgaan tot de 



