120 KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VISSCHEN. 



beschouwing van een vischje, dat niet alleen uit het water springt, 

 maar ook al springende , over het land heen , ander water opzoekt, als 

 zijner verblijfplaats water begint te ontbreken. Het is de Hydrargyra 



swavipina van lacépède, de 

 Atherina van linné en guvier , 

 die wij hier op het oog heb- 

 beu. BosE heeft het eerst de 

 ichthyologen en vooral lacé- 

 De Hydrargyra swampina, lacép. pede met dit vischje bekend 

 gemaakt. Men treft het bij duizenden aan in de moerassen en poelen van 

 Zuid-Amerika , vooral in Carolina. Zijne lengte is slechts van 2 duim 9 

 lijnen tot 3 duim. De kop is eenigzins plat gedrukt; de lippen zijn kraak- 

 beenig en voor uitrekking vatbaar, vooral het tusschenkaakbeen en daar- 

 door de bovenlip, gelijk bij den smelt (zie pag. 107). In den bek bevinden 

 zich slechts tien of twaalf tanden : de maag is wijd : het darmkanaal zonder 

 blinde zakken. De kleur van dit vischje is van boven groen en van onderen 

 wit; langs de zijden loopt eene zeer fraaije zilveren band, die door twaalf 

 tot vijftien, overdwars loopende, donkere banden of vlammen door- 

 sneden wordt, terwijl er hier en daar kleine donkere vlekjes over het 

 ligchaam verspreid zijn. De schubben zijn zeer klein en waaijervor- 

 mig , van den kop tot den staart telt men 43 rijen schubben. Tot 

 voedsel voor den mensch dient de Hydrargyra weinig, om den onaange- 

 namen smaak van zijn vleesch en vooral omdat hij zoo klein is en 

 bovendien vol graten zit, waarom hij ook Atherina geheeten is, duidende 

 op de gelijkheid zijner graten met de baarden van eene korenaar. Zijn 

 bijnaam van Swampina is oorspronkelijk van siuamp , swampy , moerassig 

 in het Engelsch; bose , een Franschman, die weinig Engelsch verstond, 

 meende dat dit zijn naam was , toen de inlanders hem dit vischje brag- 

 ten en zeiden, dat het was «uit de swamp"; lacépède heeft hiervan 

 het fraaije sivampina gevormd. 



In geheele troepen gaan deze diertjes hunne springtogten op het 

 drooge ondernemen, en blijven in het leven door den bek naauw- 

 keurig te sluiten en zoo de uitdi'ooging hunner kieuwen te voorko- 

 men. Dat zij op die reis veelvuldig ten prooi worden van vogels, 

 slangen, hagedissen, zelfs van viervoetige dieren, laat zich begrijpen. 



