KRUIPENDE, LOOPENDE, SPRINGENDE EN KLIMMENDE VISSCHEN. 123 



niet minderen naam in de kennis der visschen b. v. cüvier, valen- 

 CIENNES, LACÉPÈDE, SCHNEIDER , BLOCH enz. , die geenszins tegenspre- 

 ken, dat het zoo zijn kan, en die aangetoond hebben, op anatomische 

 gronden, dat die visch ten 'minste voor zulke togten volkomen ingerigt 

 is, zoo als wij straks zien zullen. De visch, dien wij bedoelen, is de 

 Perca scandens of klimmende baars van daldorf; de Anthias testudineus 

 van BLOCH ; de Coïus cobositis van buchanan; de Amphiprion scaiisoi' 

 van schneider's uitgave van bloch; de Anabas van cuvier. Om nu 

 aan te toonen, dat die namen van Anthias, Amphiprion enz. onnaauw- 

 keurig zijn, als behoorende de Anabas niet tot die familiën, zou ons 

 hier te ver voeren, genoeg, dat het verschil gelegen is in het al of 

 niet getand zijn van het voorkieuwschild (preoperculim). De Anabas 

 dan onderscheidt zich van de anderen door het getand zijn van drie 

 deelen van zijn kieuw deksel , namelijk het eigenlijke kieuwschild, het 

 onder- en het tusschenkieuwschild, terwijl het vierde of voorkieuwschild 

 niet getand is. Zijn kop is rond en breed; de snuit kort, de mond 

 klein en als hij gesloten is gaan het kaakbeen en tusschenkaakbeen 

 onder het eerste onderoogkuilsbeen , waarvan de onderrand getand is ; 

 de mond ziet dan als 't ware naar boven en steekt de onderlip eenig- 

 zins vooruit ; de breede en groote onderoogkuilsbeenderen bedekken de 

 wangen en de slapen geheel. De oogen zijn digt by den snuit geplaatst. 

 Opmerkelijk is ook de afbreking van de zijdelingsche lijn. Men weet, 

 dat die lijn bij de meeste visschen onafgebroken van den kop tot den 

 staat voortloopt, hier echter breekt hij plotseling af, op ongeveer 

 tweederde van de lengte van den visch, om een weinig lager 

 weder op nieuw te beginnen en te eindigen bij den staart, welke 

 laatste aan de hoeken afgerond is. De lever is middelmatig van 

 grootte, de maag klein, de zwemblaas is naar achteren gevorkt en 

 zendt hare beide uitsteeksels of verlengsels naar twee holten, welke 

 zich tusschen de spieren van den staart bevinden. De merkwaardigste 

 inrigting van zijn ligchaam echter is die, welke den Anabas in staat 

 stelt een voorraad van water op te doen, die mede te nemen op zijne 

 togten op het land en te gebruiken om zijne kieuwvliezen vochtig te 

 houden, wij bedoelen de bijzondere vorming zijner voorste bovenste 

 keelbeenderen. Op beide zijden verspreiden zich deze beenderen en 



