DE MENTAWEH- ARCHIPEL EN ZIJNE BEWONERS. 141 



beletten, terwijl ook onze beide sloepen geen kracht genoeg hadden 

 om de uitwerking der deining op ons vaartuig te keeren, totdat ein- 

 delijk omstreeks den middag een N.N.Westelijk zuchtje ons er uit 

 hielp. 



Wij koersten, de straat uit zijnde, van Z.O.t.0. — Z.t.0. langs de 

 kust van Z.-Poggij , ten einde de , in de nabijheid van de zoogenoemde 

 zuid-oost-haven, gelegene baai van Balaboan-Djan (Labocan Djacoa) te 

 bereiken, in de nabijheid van welke baai eene kampong gelegen is. 



Op dien togt hadden wij omstreeks 3g uur een zware bui uit het 

 N.W. die, vergezeld van piasregen, ons het gezigt van den wal bene- 

 mende , ons verpligtte om de 0.t.N. te gaan liggen , ten einde eene 

 betere gelegenheid om in den wal te loopen af te wachten, welk een 

 en ander oorzaak was , dat wij eerst des avonds ten half zeven op onze 

 ankerplaats aankwamen, die wij anders reeds een paar uren vroeger 

 zouden hebben bereikt. 



Gedurende den geheelen volgenden dag wachtten wij te vergeefs op 

 de verschijning van eenige bewoners der naburige kampong aan ons 

 boord ; niemand liet zich zien. Wij zonden toen , vernomen hebbende , 

 dat radjah ibrahim (die als het ware hier den alleenhandel heeft) 

 zich in de Z.Oostelijkste der baaijen van N.-Poggij bevond, den tolk 

 naar dezen toe, om hem te verzoeken bij ons aan boord te komen, 

 ten einde inlichtingen te geven omtrent land en bewoners. 



In den avond van dien dag kwam dan ook werkelijk gemelde 

 IBRAHIM aan boord, en begaf zich, op verzoek van den kommandant, 

 den volgenden morgen naar de bewoners, van welke hij er eenige met 

 zich aan boord terug bragt, die allen verklaarden, dat een adat (zij 

 waren aan het bouwen van huizen) hun verbood in dien oogenblik bij 

 ons aan boord te komen, of ons in hunne doessing te ontvangen. Zij 

 bleven dan ook slechts weinige oogenblikken , willende evenmin eenig 

 geschenk aannemen, als zich bij ons aan boord vertoonen. 



Ziende dat hier in dezen oogenblik voor ons niets te verrigten viel, 

 vertrokken wij op Zondag daaraanvolgende weder naar Padang, na 

 alvorens een gedeelte der kust bij onze ankerplaats afgelood en in kaart 

 gebragt te hebben. 



Bij het verlaten dezer oorden rees onwillekeurig voor mijn gemoed 



