148 DE OUDST BEKENDE METEOORSTEEN. 



BüRCKHARDT zegt in zijne reisbeschrijving van Arabië, dat de steen 

 slechts eene middellijn van 7 duim heeft. 



De reeds genoemde ALi-Bey geeft op, dat de steen 42 duim boven 

 den grond verheven en rondom door eenen zilveren rand van onge- 

 veer één voet breedte is omsloten. Ieder gedeelte van den steen , 

 't geen niet met zilver is bedekt , stelt ongeveer een halfrond voor , 

 hoog 6 duim. Aan het grondvlak meet de steen 8| duim. 



Bij een bezoek , 't geen de Eugelsche resident lyoxs in Egypte aan 

 iviEHEiCET ALi bragt , liet deze hem het stukje van den zwarten steen zien. 

 Lyons herkende daarin een' meteoorsteen , en de pacha zeide zelf 

 bij het vertoonen van den steen , dat dergehjke steenen ook op andere 

 plaatsen werden gevonden, en dat men geloofde, dat zij uit andere we- 

 reldbollen op de aarde vielen. 



Een effendi, bij dat gesprek tegenwoordig, merkte aan, dat de steen 

 in de Kaaba zoo zwaar was , dat alle Muzelmannen dien niet zouden 

 kunnen dragen , en dat de Wahabieten hem daarom hadden willen ver- 

 morselen. De resident antwooi'dde , dat de geheele steen te oordeelen 

 naar het hem voorgelegde stuk viij zwaar konde zijn , evenwel niet 

 zoo zwaar , of vier maimen zouden dien kunnen torschen. 



Met grooten ernst hernam hierop de pacha , » dit is mogelijk , maar 

 dan moeten de dragers vier regtgeloovige Muzelmannen zijn en geene 

 Wahabieten." 



Lyons zegt, dat de steen van buiten zwart is, van binnen fijn van 

 korrel en van eene zilvergraauwe kleur , doormengd met groenachtige 

 spikkels , die hij niet nader konde onderzoeken , omdat men hem niet 

 wilde vergunnen den steen in handen te nemen. 



De reeds genoemde ALi-Bey hield den steen voor een stuk vulca- 

 nisch basalt , op den omvang bestrooid met kleine puntige kristallen , 

 met hier en daar een stukje roode veldspaath op den donkeren grond 

 afstekende. 



Door het voortdurende kussen en aanraken van den steen door de 



geloovigen , is de bovenvlakte aanmerkelijk afgesleten , en heeft een 



geaderd voorkomen verki-egen. Men telt ongeveer vijftien van deze 



uitstekende aderen op den steen, en merkt daarin eene holte op. 



Als men het tegenwoordige oppervlak van den steen vergelijkt met 



