EDELGESTEENTEN, DOOR KUNST GEMAAKT. 151 



kennen voor den natuuronderzoeker, wiens wetenschap hare sieraden 

 van hunne waarde heeft beroofd. 



Het kan echter gebeuren, dat ook dit binnen een niet lang tijdsver- 

 loop plaats hebbe. Zoodra door natuurkundige nasporingen het voor- 

 uitzigt op eene kunstmatige bereiding van edelgesteenten is geopend, 

 zal de ondernemingsgeest der fabriekanten daarvan gebruik maken , 

 en door aanhoudende proefnemingen steeds verder en verder komen. 

 Het is dan van belang kennis te hebben van hetgeen er geschiedt, 

 ten einde zich voor schade te wachten, maar tevens zal men daardoor 

 weder een nieuw bewijs vinden voor de aloude waarheid , dat de mensch 

 over de natuur slechts gebieden kan door aan hare wetten te gehoor- 

 zamen. Hierom gelooven wij aan de lezers en lezeressen van dit Al- 

 bum geene ondienst te doen door hen bekend te maken met de geruch- 

 ten, die omtrent eene kunstmatige bereiding van edelgesteenten reeds 

 uit nabm-ige streken tot ons gekomen zijn , en te onderzoeken , of die 

 geruchten geloof verdienen. 



Wanneer men diamant, berijl, topaas, zircon en granaat uitzondert, 

 bestaan de zoogenaamde oostersche edelsteenen nagenoeg geheel uit 

 gekristalliseerde aluinaarde , met een zeer gering inmengsel van metaal- 

 oxyden, hetgeen daaraan de kleur geeft. Zoo is b. v. de korund of 

 witte saphir zuivere aluinaarde, die in rhomboëders gekristalliseerd 

 is; evenzoo de gekleurde saphir, die de blaauwe kleur aan een wei- 

 nig metaaloxyde verschuldigd is ; hetzelfde is het geval met oosterschen 

 topaas, robijn, oostersche amethyst en smaragd. 



Hieruit volgt, dat, zoo men in staat was, om de aluinaarde met me- 

 taaloxyden zamen te smelten en gekristalliseerd te verkrijgen, men uit 

 zeer weinig kostbare materialen edelsteenen zou kunnen vervaardigen. 

 De aluinaarde toch is als bestanddeel van den kleigrond en van den 

 aluin eene zeer algemeen voorkomende stof, die voor geringe kosten 

 in aanzienlijke hoeveelheden te verkrijgen is. 



Dit smelten der aluinaarde scheen echter vroeger niet wel mogelijk, 

 omdat men geene genoegzame hitte daartoe kon aanwenden. Doch na 

 de uitvinding der oxy-hijdrogeenvlam heeft men daartoe vele pogingen 

 in het werk gesteld, welke niet alle zonder den gewenschten uitslag 

 bleven. Reeds in 1837 trachtte gaüdin op die wijze edelsteenen , 



