HET LEVEN DER PLANTEN ALS NATUURDRIFT. 167 



geweld. Hare teedere wortelspitsen doorboren den steenharden grond, 

 als waren zij van ijzer om een vruchtbaarder bodem te vinden. De onge- 

 lukkige slagtoffers onzer kunst, waaraan wij , in plaats van de vrije aarde, 

 een naauwen bloempot ter woning aanwezen, hoe menigwerf zien wij 

 deze als 't ware (fwn effort suprème hun armzaligen kerker verbreken 

 en zegevierend hunne wortels uitbreiden in den verboden grond. Dat 

 een kruisbezie-, frambozen- of andere struik, die zijne schrale stand- 

 plaats moede wordt, vandaar voortwandelt naar vruchtbaarder grond, 

 is overbekend. Zij zenden namelijk uitloopers naar de gunstige plek, 

 die daar een nieuw plantje vormen, waarna de oude afsterft. Ja in 

 Engeland moet eens een ahornboom om deze reden door een neven- 

 wortel van een mumtje afgeklommen zijn '). Treffend vooral is het 

 voorbeeld, door wiegmann vermeld, van drie kalkminnende planten, 

 Astrayaliis Cicer, Coronilla varia en Galega orientalis. Deze waren door 

 een hard voetpad en een digt palmhaagje gescheiden van eenen kleinen 

 hoop kalk, maar hadden niettemin hare uitloopers dwars door heg en 

 weg naar de kalk heengezonden, waardoor zij zich tevens van de niet- 

 kalkminnende planten in hare nabijheid onderscheidden "). Dit feit wijst 

 ons niet alleen op eene zekere gave des onderscheids , die de plant 

 toekomt , maar ook op de sterk uitkomende individualiteit in het leven 

 van ieder plantengeslacht, waarbij wij later nog eenige oogenblikken 

 zullen stilstaan. Maar het merkwaardigste feit , dat het geweldig streven 

 der planten bevestigt, is dat van de vier groote paddestoelen, die mid- 

 den in eene der volkrijkste straten van Londen, een groeten plaveisteen 

 letterlijk hadden omhoog geligt ^). 



Hier zien wij de plant strijden tegen de omringende hinderpalen en 

 die overwinnen. Maar nergens is die strijd schoener dan bij het ont- 

 kiemende zaad; als de duizende teedere plantjes op den akker hunne 

 harde lijksteenen opheffen en het geheele veld in het morgenlicht schit- 

 tert als eene opstanding der dooden. 



In ieder plantengeslacht doet zich de natuurdrift op eene eigenaardige 

 wijze als zucht tot zelfbehoud kennen. Alle planten voeden zich niet 



>) Fkohiep's Not. , 38 , p. 278. 



*) "Wiegmann en polstobff, die anorg. Bestatidth. der Ifl., p. 45. 



^) Twm, 2 Junij 1841. 



