168 HET LEVEN DER PLANTEN ALS NATÜURDKIFT. 



met dezelfde stoffen. Sommigen eischen kalk , anderen kiezel , anderen 

 soda uit den bodem en bewijzen dit door de voorkeur , die zij aan 

 den eenen grond boven den anderen geven. Koolstof, zuurstof en 

 waterstof zijn wel allen als voedingsmiddelen gemeen, maar niet voor 

 allen in gelijke hoeveelheid. De zonnebloem verbruikt meer dan een 

 pond water daags , terwijl de Aloë en de Cactus eene maandenlange 

 droogte zonder schade verdragen. De denneboom ontwikkelt gaarne 

 zijn reusachtig ligchaam op de dorste kalkrotsen, de tarwe met hare 

 familie, de zoo nuttige grassen, verlangt een kiezelhoudenden grond. 

 De onherbergzame klippen zijn met korstmossen bekleed , die zich 

 uitsluitend van den dampkring voeden ; de schimmels groeijen op ver- 

 gane plantaardige en dierlijke stoffen , de woekerplanten op levende 

 organismen. De zeekraal' (Salicornia herbacca) groeit alleen aan de 

 stranden onder den invloed des zeewaters , want het zout is haar voedsel 

 en in de diepte der zee zoeken de wieren ijverig de geringste sporen 

 van iodium tot hunne instandhouding op , en verzamelen zoo het metal- 

 loïd , dat tegenwoordig aan de beeldende kunst eene geheel nieuwe 

 rigting geeft. 



Niet alle planten verdedigen zich op dezelfde wijze tegen den scha- 

 delijken invloed der omringende natuur. Op de ijsklippen van Groen- 

 land opent het Geum glaciale zijne teedere gele bloemen, het sneeuw- 

 klokje blijft ongedeerd , schoon met ijskristallen omhangen , en een 

 enkele nachtvorst verwoest de pracht onzer tuinbloemen en doodt de 

 harde stammen der Australische Acacia's. Sommige planten zijn onaf- 

 scheidelijk aan bepaalde klimaten gebonden , zoo als de palmen , de 

 Cacteën , de olijven , de granen ; anderen groeijen zoowel op de heetste 

 vlakten van Java als op de bergen van Zwitserland. De palmen zijn 

 stokstijf nationaal , de waterkers is een wereldburger. De bolgewassen 

 in het zandige, zonnige Kaapland hebben een rusttijd en groeijen niet 

 in het drooge saizoen, de wilde kastanje bedekt zijne knoppen met 

 dikke harsachtige schubben tegen de koude des winters , en onze 

 woudboomen vormen in den herfst eene groote hoeveelheid zetmeel in 

 hunne binnenste bastcellen , om deze drooger , harder en dus minder 

 vatbaar voor bevriezen te maken en tevens tot een reservefonds te 

 dienen , waaruit de boom in de aanstaande lente , bij gemis aan ontwik- 



