184 Dr. BARTh's reizen in het centrale gedeelte van AFRIKA. 



worpen heeft, maar welke in de Engelsche uitgave, die ik gezien heb, 

 door hoiitsneêplaten zijn vervangen. 



Vroeger dan james richardson, aan wien de Engelsche regering de 

 hoofdleiding dezer reis had opgedragen, in Tripoli aangekomen, tracht 

 BARTH zich zijnen tijd reeds dadelijk ten nutte te maken en zich tevens 

 voor de groote onderneming voor te bereiden, door met zijnen landge- 

 noot OVERWEG eenen togt zuidwaarts van Tripoli te ondernemen , waar- 

 aan hij ruim drie weken besteedt. Hij begeeft zich eerst eenigszins 

 westwaarts naar het zuiden tot aan het gebergte van Djebel , en reist 

 vervolgens oostwaarts tot Lebda (het Leptis magna der oude geogi-aphie). 

 Belangi'ijke ruïnen uit vroegere tijden worden hier opgemerkt, vooral 

 ook zonderlinge overblijfsels, die aan dergelijke in Engeland en Ierland 

 gelijkvormig zijn en uit twee, digt bijéén geplaatste tien of meer voeten 

 hooge, vierkante zuilen bestaan, door eenen platten steen van boven 

 bedekt. Van den rand van het gebergte ontspringen verschillende 

 bergstroomen, wier beddingen (wadi's) echter doodloopen in de vlakte, 

 die tusschen den bergrand en de Middellandsche zee zich uitstrekt. In 

 het oostelijke deel Tarhona zijn verschillende basaltbergen door barth 

 en OVERWEG opgemerkt. Voor 't overige bestaan deze bergen uit kalk 

 en zandsteen (krijt-formatie ?). In Mesellata naar Lebda heen komt de 

 bergrand digter noordwaarts bij de kust, die hier ook zuidwaarts 

 gerigt is. Na den bergpas van Negasi doorgetrokken te zijn, keeren 

 onze reizigers door eene vlakte en door de zandwoestijn el Mita mia 

 Teriiggurt westwaarts langs de kust naar Tiipoli terug. 



Na zich met richardson vereenigd te hebben, reisden nu barth en 

 OVERWEG, die den 24 Maart 1850 Tripoli verlieten, naar het zuiden, 

 door Fezzan en de groote woestijn heentrekkende. Deze togt, op 

 kameelen rijdende en waarbij in opgeslagen tenten overnacht werd , 

 moet voor Eui'opeanen zeer afmattend en uitputtend wezen. Wanneer 

 wij in Europa, aan den haard in een armstoel zittend, zulk een reis- 

 verhaal lezen, kunnen wij ons, die thans door de spoorwegen zoo 

 gemakkelijk van de eene hoofdstad naar de andere trekken, van dat 

 reizen in Afrika slechts eene zeer flaauwe voorstelling maken. Maar 

 al is het beeld, dat wij er van vormen, onbepaald in vele zijner trek- 

 ken, zooveel bemerken wij toch met klaarheid, dat de ontberingen 



